மெல்ல மெல்ல காதல் வருதே

274 Comments / By Nithu Sri 56 / July 7, 2026

15.காதல்

மாறனின் கண்கள் சிவந்து இருந்தன. மனது முழுவதும் சந்தியா அழுது வடிந்த முகமும் தன் காதல் அவளிடம் தோற்று போனதை நினைத்து நினைத்து வருந்தினான்..என்கூட வாழ்ந்த ஒரு நொடி கூட என் காதல் உனக்கு புரியலையா..சரி இனி இந்த மாறன் உனக்கு வேண்டாம்..என்று ஓரு தெளிவான முடிவெடுத்து சென்றான்..

மீண்டும் சந்தியாவிடம் வந்த மாறன்..அவன் குரலில் கோபம் கலந்த வலியும், காதலும் ஒன்றாக கலந்திருந்தது.

ஹுக்கும்..”சரி…நீ என்ன முடிவு எடுத்தாலும் நான் சம்மதிக்குறேன்..உனக்கு என்னை விட்டு போறது தான் விருப்பம்னா தாராளமா போலாம்..என்று திரும்பி நின்று கூறினான்..

நா..நான் ..நா..

ஒரு நொடி அமைதியாக நின்றவன்,கையை உயர்த்தி நீ பேச வேண்டாம் என்பதை போல சைகை காட்டி சந்தியாவின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.”அப்போ… எனக்கு நீயே கல்யாணம் செஞ்சு வை.”அந்த ஒரு வரியில் சந்தியா அதிர்ச்சியில் அவனைப் பார்த்தாள்.

“எ… என்ன சொல்றிங்க….?”

“ஆமா… என்னை விட்டு போறேன்னு முடிவு எடுத்துட்ட? அப்படின்னா, என் கைய பிடிச்சு கண்மணி கிட்ட கூட்டிட்டு போ… எங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணம் செஞ்சு வை…அதுக்கப்புறம் என் முகத்தையே பார்க்காத.”நான் சாகுற வரைக்கும் ..,என்று அவன் கூற
சந்தியாவின் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது.

“இப்படியெல்லாம் பேசாதீங்க…”என்னால தாங்கிக்க முடியல..

“வேற எப்படி பேசணும்? தன்னோட புருஷனை இன்னொருத்திக்கிட்ட விட்டுக் கொடுக்குறது உனக்கு இவ்வளவு ஆர்வமா இருக்கா?..இருந்தாலும் சொந்த புருஷனை தாரைவார்த்து கொடுக்கிற உன்னை மாதிரி ஒரு வள்ளலை நான் பார்த்தது இல்லை டி..அவள் தலையை குனிந்து கதறி அழுதாள்..

மாறன் அவள் அருகே வந்து, அவளது கண்ணீரைத் துடைத்தான்.அழாத டி நீ அழுதா இங்க வலிக்குது என்று நெஞ்சை காட்டியவன் அவளை அணைத்து கொண்டு “எனக்கு என் அம்மாவும் வேணும்… நீயும் வேணும் டி.. உன்னை விட்டுக் கொடுத்து நான் வாழ்ற வாழ்க்கை… வாழ்க்கையே இல்லை..நரகம் .”புரிஞ்சுக்கோ டி.”இந்த ஜென்மத்துல என் மனைவி நீதான். அதை யாராலும் மாத்த முடியாது… நீ நினைச்சாலும் முடியாது..என் அம்மாவால கூட முடியாது.” கண்மணிக்கு நான் நல்ல வாழ்க்கையை அமைச்சு கொடுப்பேன்..பஸ்ட் என்னைய நம்பு..,அவ்வளவு சீக்கிறத்துல உன்னை விட்டுற மாட்டேன்..அந்த வார்த்தைகள் சந்தியாவின் உடைந்த இதயத்தில் மீண்டும் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையை விதைத்தன.

கதவுக்கு வெளியே நின்று கொண்டிருந்த நாயகி, அவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கேட்டு, முகத்தில் கோபம் கொப்பளிக்க நின்றார்.
“இன்னும் நீ என்னை மீறி அவளையே கெஞ்சிக்கிட்டு நிக்கிறியா மாறா…?”

என்று மனதிற்குள் கொதித்தபடி, அடுத்த நாடகத்துக்கான திட்டத்தை தீட்ட ஆரம்பித்தார்.

மாறன் அவளுடன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு அவள் உதட்டில் தன் உதடுகளை பொறுத்தி இவ்வளவு நேரம் கொண்ட கோவத்திற்கு அவளிடமே நிம்மதியை வேண்டி நின்றான்..அவளும் கணவனின் முத்த பரிமாற்றத்தில் மூழ்கி கொண்டிருந்தாள்..

மெதுவாக அவள் இதழை பிரிந்தவன் தியா ஆபிஸ் போய்ட்டு ஈவினிங் வறேன் ..அம்மாவ பார்த்துக்க என்று கூறி விட்டு சென்றான்..

மாறன் மற்றும் சந்தியா பேசிக் கொண்டிருந்த அறையின் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

“சந்தியா…”
நாயகியின் குரல் கேட்டதும்,சந்தியா எழுந்து நின்றாள்..

“உன் மனசுல என்ன நினைச்சுட்டு இருக்க டி..எனக்கு நீ செஞ்சு கொடுத்த சத்தியம் பொய்யா..?

சந்தியா அவரை பார்த்து..நான் போறேன்னு சொன்னாலும் அவர் என்னைய விட மாட்டார் அத்தை.என்னாலயும் அவரை பிரிஞ்சு வாழ முடியும்னு தோணலை..அவரும் நானும் வாழணும்..எங்க வாழ்க்கையை கெடுத்துராதிங்க..ப்ளீஸ் எனக்கு என் மாறனை கொடுத்துருங்க என்று அவர் காலில் விழுந்து அழுது கெஞ்சினாள்…

அதான் பார்த்தேனே.. ரெண்டு பேரும் ஆஸ்பதிரின்னு கூட பார்க்காம கட்டி பிடிச்சுக்கிட்டு..ச்சி.வெட்கமா இல்லை உனக்கு…என் பையன என்கிட்ட இருந்து மொத்தமா பிரிச்சுட்டல்ல.. ச்சீ..,கைய எடு கால்ல இருந்து

கண்களில் கண்ணீர் வடிய எழுந்தவள் ..,பிரிச்சுட்டேனா ..நான் என்ன பண்ணேன்..எங்களை பிரிக்க நினைக்கிறது நீங்க தான்..என்றாள்..

“அத்தை அவளுக்கு நம்ம சொத்து தான் முக்கியம் ஊருல இவ குடும்பம் இப்போ ரிச் அண்ட் ராயலா நம்ம பணத்துல தான் சுத்துதுங்க. இவ ஆக்கம் தெரிஞ்சு தான் முதல் புருஷன் துரத்தி விட்டுட்டான்..,என்று கண்மணி கூற..

“இது எப்போ நடந்துச்சு கண்மணி”..

“ஆமா அத்தை”..அதெல்லாம் உங்க புள்ள இவளுக்காக வேண்டி செஞ்சு கொடுத்துருக்கார்..

அம்மாடி நல்ல நாடகக்காரியா இருப்பா போலயே..நான் செத்தா சொத்து எல்லாம் அனுபவிக்கலாம்ன்னு .. உன் பிச்சைக்கார குடும்பம் மொத்தமும் இங்க வந்து டேரா போட்டுறலாம்ன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா டி இதுக்கு நாலு பேர் கிட்ட பிச்சை எடுத்து சாப்பிடலாம் ல.நல்லா அழகா தான டி இருக்க ஊர்ல ஆம்பள பிடிச்சு உடம்ப காட்டி மயக்க வேண்டிதான..

நாயகி கூறியதும் ஐயோ நிறுத்துங்க..ப்ளீஸ்..என்று கை எடுத்து கும்பிட..,

என் புள்ளையோட பணம் ,வசதி, கார் பங்களா ன்னு உனக்கு அழுறது பத்தாதுன்னு உன் குடும்பத்துக்கும் சேர்த்து அழனுமா டி ..உன் ஆத்தாளையும் தங்கச்சியையும் தொழில்ல சேர்த்துக்க டி நல்லா சம்பாதிக்கலாம்.. என்று கூற கோவம் வந்த சந்தியா உடம்பே கோபத்தில் நடுங்கியது. இதுவரை கண்ணீரோடு எல்லா அவமானத்தையும் தாங்கியவள், தன் அம்மாவையும் தங்கையையும் இழிவாக பேசியதை மட்டும் தாங்க முடியவில்லை.

“அத்தை…!” என்று எச்சரித்தாள்.
ஆனால் நாயகி நிற்கவில்லை.

“ஏன்? உண்மையைச் சொன்னா கோபம் வருதா?”

சந்தியா கோபத்தில் நாயகியை” பளார் பளார்” என அறைந்து விட்டாள்..அவள் அடித்த அடியில் நாயகி தடுமாறி சுவற்றில் மோதிய அதிர்ச்சியில் மயங்கி விட்டார்..

அச்சொ…அத்தை ..,ஏய்…அடி பாவி கொன்னுட்டியா டி..என்று கண்மணி பயந்து டாக்டரை அழைக்க மருத்துவர் வந்து பார்க்க நாயகி மயங்கி கிடக்க உதடு கிழிந்து ரத்தம் வந்து கொண்டு இருந்தது..

விஷயம் கேள்விப்பட்டு மாறன் வந்தான்..வெளியில் நின்ற சந்தியாவை மாறன் ஒரு நொடி கூட பார்க்காமல் மருத்துவரை நோக்கி ஓடினான்.அந்த ஒரு புறக்கணிப்பே சந்தியாவின் மனதை ஆயிரம் துண்டுகளாக உடைத்தது.
சிறிது நேரத்தில் மருத்துவர் வெளியே வந்தார்.

“பேஷண்ட்க்கு இப்போ ஆபத்து இல்லை. ஆனா அவங்களுக்கு அதிகமான மன அழுத்தம் ஏற்பட்டிருக்கு. யாரும் அவங்களை டென்ஷன் பண்ணக் கூடாது.”

நாயகி தன் அபாரமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தினார்..

ம்மாஆ..என்னாச்சு ..,ஏதாச்சும் பேசுங்க..

கண்மணி..,நீ சொல்லு அம்மாவுக்கு என்ன ஆச்சு..

கண்மணி நான் யார்ட்டையும் பேச விரும்பல..அவங்க மனைவியை கூட்டிட்டு போக சொல்லு..நான் செத்தா கூட எனக்கு கொள்ளி போட வர கூடாது ன்னு சொல்லிரு..

அம்மா என்ன பேசுறீங்க..நான் என்ன ம்மா பண்ணேன்.நீங்க இப்படி பேசுறது கஷ்டமா இருக்கு ம்மா..

நடிக்காத மாறா..உன் பொண்டாட்டி என்னை கை நீட்டி அடிச்சுட்டா..இங்க பாரு இந்த ரத்தம் ..இவ பண்ண வேலை தான்..

கோவம் வந்த மாறன் ..,என்ன சொல்றிங்க..

இன்னும் சொல்ல என்ன இருக்கு .ஏற்கனவே என்னோட உயிர் இப்போவோ நாளைக்குன்னு கிடக்குது…ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரே அடியா என்னைய கொன்னுட்டு போயிருங்க .எனக்கு என் கண்மணியும் என் பொண்ணு வினோதினியும் இருக்காங்க..அவங்களால பார்த்துக்க முடியலன்னா நான் அனாதை ஆசிரமம் போய் சேர்ந்துக்குறேன்.. உன் வீட்டுல இருக்க கூடாதுன்னு சொன்னாலும் சொல்லுவ மாறா இவளுக்காக ..நான் எங்கயாச்சும் போய் பிச்சை எடுத்து என் பாட்ட பார்த்துக்குறேன் .

நாயகியின் வார்த்தைகள் மாறனின் பொறுமையை உடைத்தன.
“அம்மா…!” என்று கத்தினான்.
சந்தியா அமைதியாக நின்றாள். அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
மாறன் கோபத்தில் சந்தியாவை நோக்கி திரும்பினான்.

“என்ன சந்தியா இது…? என்னோட அம்மா எனக்கு எவ்வளவு முக்கியம்னு உனக்கு தெரியும்தானே? அவங்க இப்படி பேசுற அளவுக்கு நீ என்ன பண்ண?”

என்ன பண்ணலன்னு கேளு.. புருஷனோட அம்மாவச்சே கொஞ்சம் மரியாதை கொடுப்போம்னு என்னைக்கும் நினைச்சது இல்ல..நானும் சின்ன பொண்ணு புரிஞ்சுக்குவன்னு நினைச்சேன் ஆனா இன்னைக்கு என்னைய அவ கை நீட்டி அடிச்சுட்டா ..,இனி பேச என்ன இருக்கு..இந்த வயசுல அதுவும் சாக போற நிலையில் இருக்குற வயசான என்னைய அடிச்சுட்டாளே எனக்கு அவமானமா இருக்கு என்று நாயகி அழ ஆரம்பித்தார்..

“நான் எதுவும் என்று
சந்தியா பேச ஆரம்பிக்க, மாறன் ஆத்திரத்தில் அவளது கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டான்.கீழே விழுந்தவளை தூக்கி மீண்டும் அறைந்தான்…அதில் அவள் போட்டிருந்த ஜிமிக்கி
அந்த சத்தத்தில் அனைவரும் உறைந்து போனார்கள்.மீண்டும் அவளை சுவரோடு சாய்த்து நிறுத்தி அடிக்க அவள் முகம் தரையோடு மோதி நெற்றியில் ரத்தம் வடிய கிடந்தாள்..

சந்தியாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. ஆனால் அவள் திருப்பி ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை.
சற்று நேரத்திற்கு முன் இருந்த அன்பு அவன் கொடுத்த நம்பிக்கை எல்லாம் நிலை குழைய ஆரம்பித்தது…

“நான் உன்னை நம்புனதுக்கு இதுதான் பரிசா? என் அம்மாவை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்திருக்க…நான் இனிமேல் ஒரு நிமிஷம் கூட உன்னை பார்க்க விரும்பல.”இங்க இருந்து வெளில போ டி..

நான் உங்களை விட்டு நான் எங்க போவேன்..ஏங்க.. நான் சொல்றத கொஞ்சம் கேளுங்க.., என்று சந்தியா அழுது கொண்டே கூற

ப்ச்..நோ நீட்..அவங்க என்ன வேணுனாலும் சொல்லட்டுமே..அது என்னோட அம்மா இல்லையா..அவங்க பேசுனா நீ அடிப்பியா டி..அவங்க வயசுக்கு கூட மரியாதை கொடுக்க மாட்டியா..உன்ன பார்க்க பார்க்க எனக்கு கோவம் அதிகம் வருது.. என் கண்ணு முன்னாடி வராத என்று திரும்பி கொண்டான்..

“மாறன்…” என்று கண்மணி தடுக்க முயன்றாள்.

“யாரும் பேசாதீங்க!” என்று அவன் கர்ஜித்தான்.சந்தியா நடுங்கியபடி அவனைப் பார்த்தாள்.
மாமா நான் ..வேணுன்னு ஏதும் பண்ணல என்னை நம்புங்க ப்ளீஸ்..அத்தை என்று ஏதோ பேச வந்தவளை பார்த்த நாயகி சிரித்து கொண்டே மெதுவாக தனது கழுத்தில் இருந்த மருத்துவக் குழாயை கழற்ற முயன்றார்.

“அத்தை… என்ன பண்றீங்க?” என்று கண்மணி பதறினாள்.

“என்னை விடுடி… எனக்கு இனிமே உயிரோட இருக்க விருப்பமில்லை.”
“அம்மா!” என்று மாறன் ஓடிவந்து அவரின் கையைப் பிடித்தான்.

“என்னைத் தொடாத. உனக்கு உன் மனைவிதான் முக்கியம். நான் செத்தா உனக்கு நிம்மதிதானே?”
“அம்மா… தயவுசெய்து இப்படிப் பேசாதீங்க.”

“அப்போ அந்த பொண்ணை விட்டுடு.”இந்த வீட்டை விட்டு அனுப்பிடு..அறை முழுவதும் அமைதி சூழ்ந்தது.

மாறனின் முகத்தைப் பார்த்த சந்தியா, ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்.

“போறேன்.. இப்பவே வீட்டை விட்டு வெளியே போறேன். இனிமேல் உங்களுக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. நான் தப்பு பண்ணலன்னு தெரியுற வரைக்கும் இந்த வீட்டு வாசலையே மிதிக்க மாட்டேன்.”என்று மனதில் நினைத்து கொண்டு சென்றாள்..

அவள் அந்த மருத்துவமனை விட்டு வெளியில் வந்தவள் கண்ணீரைத் துடைத்தபடி வாசல் வரை வந்தவள், கடைசியாக மாறனை ஒரு முறை பார்த்தாள்.அவன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான்.

“நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல… ஒருநாள் உங்களுக்கு உண்மை தெரியும்…” கண்ணீருடன் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறினாள்.