கள்ளோ காவியமோ  – 8

தேவாவின் கோட்டையிலிருந்து ரகு காரில் முக்கியமான வேலைக்காக வெளியே கிளம்பினான். காரின் ஸ்டீயரிங்கை பிடித்திருந்த அவனது கைகளில் வேகம் இருந்தாலும், அவனது மனதிற்குள் மலர்விழியின் நினைவுகள் தான் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தன.

கார் பிரதான சாலையில் ஏறிய அடுத்த சில நிமிடங்களில்… ரகுவின் நெஞ்சு சட்டென்று அதிர்ந்தது! சாலையின் நடுவே, நேராக தன் காரின் குறுக்கே துணிச்சலோடு நின்றுகொண்டிருந்தாள் மலர்விழி! அவளை அங்கே சற்றும் எதிர்பாராத ரகு, பதற்றத்தோடு சடார்! என்று பிரேக் அடித்தான். டயர்கள் சாலையை  உரசிக்கொண்டு, அவள் மேல் படாமல் கார் தள்ளிப் போய் நின்றது.

ரகுவின் நெஞ்சம் அவளது திடீர் வருகையால் பெரும் தவிப்பில் தத்தளித்தது. காருக்குள் இருந்தபடியே அவளை ஆத்திரத்தோடும், காதலோடும் பார்த்தான். அதற்குள் அவளது அழைப்பு மொபைலில் மின்ன, அவன் போனை எடுக்காமல் காரின் டேஷ்போர்டு மீது வீசினான். ஆனால் வெளியே நின்ற மலர்விழி சற்றும் அசரவில்லை. நேராகக் காரின் முகப்புக் கண்ணாடிக்கு முன்னால் வந்து நின்று, காருக்குள் இருக்கும் ரகுவை நேருக்கு நேராக முறைத்தபடி சத்தமாக மிரட்டினாள்.

“இப்போ காரை விட்டு இறங்கி வரணும் ரகு மாமா! நீ மட்டும் வரலைனா.. நான் இப்படியே நடு ரோட்டுல போய் நின்னுடுவேன்! உன்னால என்ன பண்ண முடியுமோ பண்ணிக்கோ!” என்று காரின் கண்ணாடித் தடுப்பையும் மீறி அவளது குரல் உள்ளே கேட்டது.

அவளது‌ இந்த அதிரடிப் பிடிவாதத்தைக் கண்டு ரகுவுக்குத் தலையே வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது. அவளுக்குள் தன் மீது இருக்கும் காதல் அவனுக்குத் தெரியாததல்ல… அவனுக்கும் அவள் மேல் அத்தனை காதல் இருக்கிறது தான்! ஆனால், தான் வாழும் ஆபத்தான உலகத்தில் அவளது உயிருக்கு ஏதேனும் ஆகிவிடுமோ என்ற பயம் அவனது காதலைக் கட்டிப் போட்டிருந்தது. மலர்விழி சொன்னபடி நடு ரோட்டில் போய் நின்று ஏதேனும் விபரீதம் செய்து கொள்வாளோ என்று அஞ்சியவன், வேறு வழியின்றி உடனே தன் அண்ணன் தேவாவிற்குப் போன் செய்தான்.

மறுமுனையில் தேவா, “சொல்லு ரகு…” என்றான்.

“அண்ணே… மலர்விழி இப்போ நடு ரோட்டுல என் காரை வழிமறிச்சு நின்னுட்டு என்னை காரை விட்டு வெளியே வந்தாகணும்னு மிரட்டுறாண்ணே! எனக்கு என்ன பண்ணுறதுனு புரியல… நான் இப்போ என்ன பண்ணட்டும்ண்ணே?” என்று ரகு தன் பதற்றத்தைக் கொட்டினான்.

இதுவே அவனை எதிரிகள் பத்து பேர் அவன் காரின் முன்னாடி வந்து நின்று மிரட்டியிருந்தால், அவர்களை உண்டு இல்லையென்று ஒரு கை பார்த்திருப்பான் ரகு. ஆனால், அவளோ தன் காதலை மட்டுமே ஆயுதமாக வைத்துக் கொண்டு நிற்கிறாள்! அவனிடம் வேறு என்னதான் வழி இருக்க முடியும்?

ரகுவின் தவிப்பையும் காதலையும் உணர்ந்த தேவாவின் முகம் சட்டென்று இறுகியது. அவனது நினைவுகள் பல வருடங்களுக்கு முன்னால், எதிரிகளின் வஞ்சகத்தால் தன் குடும்ப உறவுகளை துடிக்கத் துடிக்க பறிகொடுத்த அந்தப் பழைய ரணங்களுக்குச் சென்று மீண்டது.

“இனிமே என்னைத் தேடி வரக் கூடாது மலரு, உன் மேல எனக்கு எந்தக் காதலும் இல்லைனு முகத்துக்கு நேரா அடிச்சு சொல்லிட்டு வந்துட்டே இரு!” என்று கட்டளையிட்டான் தேவா.

“அண்ணே… ஆனா நான் அவளை…” என்று ரகு தயங்க,

“நான் சொல்றதைக் கேளுடா ரகு!” என்று தேவாவின் குரல் கரகரப்போடு கணத்தது. “அன்னைக்கு நம்ம குடும்ப உறவுகளை நம்மால காப்பாத்த முடியாம போயிடுச்சு… அந்த வலி எனக்கு இன்னமும் குறையலடா. ஆனா, மலர்விழியாவது அவ குடும்பத்தோட உயிரோட நிம்மதியா இருக்கட்டும். நமக்கு வர்ற ஆபத்து அவளுக்கு வரக் கூடாதுடா! உன் மனசை கல்லாக்கிக்கிட்டு அவளை வீட்டுக்கு போகச் சொல்லு!” என்று உத்தரவிட்டான்.

அண்ணனின் வார்த்தையை மீறிப் பேச முடியாமல், மனம் வேதனையோடு போனை வைத்த ரகு, காரின் கதவைத் திறந்து கொண்டு மலர்விழியை நோக்கி நடந்தான்.

காரை விட்டு இறங்கி, முகத்தில் வம்படியாகக் கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு தன்னை நோக்கி வரும் ரகுவைப் பார்த்ததும் மலர்விழியின் முகம் சட்டென்று மலர்ந்தது. தன் மிரட்டலுக்குப் பலன் கிடைத்துவிட்டது என்ற கர்வத்தோடு, தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவனைப் பார்த்தாள்.

“என்ன மாமா… போனை எடுக்காம பந்தா காட்டினே? இப்போ காரை விட்டு இறங்கி வர வச்சுட்டேன்ல! என்னை விடுத்து நீ எப்படி தனியாப் போறன்னு நானும் பார்க்குறேன்…” என்று அவனது நெஞ்சுக்கு நேரே தன் விரலை நீட்டி, போலிக் கோபத்தோடு அதட்டினாள் மலர்விழி.

அவளது அந்த அதட்டலில் ரகுவின் நெஞ்சம் ஒரு நொடி உருகினாலும், தேவாவின் எச்சரிக்கை அவனது காதுகளில் ஒலிக்க… தன் மனதை இரும்பாக மாற்றிக்கொண்டு அவளை விறைத்துப் பார்த்தான்!

அவன் கண்களில் கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்ட ரகு, “ஏய் மலர்விழி! என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க உன் மனசுல? நடு ரோட்டுல வந்து கார் முன்னாடி நின்னா நான் உன்னை உருகி உருகி காதலிப்பேன்னு நினைச்சியா? முதல்ல இங்கிருந்து கிளம்பு. எனக்கு ஏகப்பட்ட வேலை இருக்கு! சும்மா வந்து சீன போட்டு நிறக்குற” என்று தன் குரலை உயர்த்தி, கடினமாகப் பொரிந்து தள்ளினான்.

ஆனால், மலர்விழி சற்றும் அசரவில்லை. அவனது வார்த்தைகள் கோபமாக வெளிப்பட்டாலும், அவனது கண்கள் தனக்காகத் தவிப்பதையும், அதனுள் ஊற்றெடுக்கும் காதலையும் அவளது பெண்மை துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டது. ரகுவின் முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்தவள், அவனது கண்களை நேருக்கு நேராக ஊடுருவிப் பார்த்து,

“யாரை ஏமாத்தப் பார்க்குற ரகு மாமா? உன் நாக்கு தான் என்னை வேண்டாம்னு சொல்லுது… ஆனா உன் கண்ணு என்னை எவ்வளவு காதலிக்குதுன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும் மாமா! உன்னால என்னை வெறுக்கவே முடியாது… இந்த மலர்விழியை உன்னோட இந்த ஒத்தப் பார்வையாலேயே நீ கட்டிப் போட்டு வச்சிருக்க!” என்று அவளது கண்கள் கலங்கினாலும், குரலில் அத்தனை உறுதியோடு சொன்னாள்.

அவள் தன் மனதைத் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்ததில் ரகுவின் நெஞ்சம் கிடுகிடுவென அதிர்ந்தது. அவளது கண்ணீரும், காதலும் அவனது சுயக்கட்டுப்பாட்டை உடைக்கப் பார்க்க, அதற்கு மேல் அங்கே நின்றால் அண்ணனுக்கு கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்ற முடியாது என்பதை ரகு உணர்ந்தான். தன் இதயத்தை மொத்தமாக கல்லாக்கிக் கொண்டான்.

“போதும் நிறுத்து மலரு! உன்னோட சினிமாத்தனமான பேச்செல்லாம் என்கிட்ட எடுபடாது. நான் உன்னை விரும்பல… அதுதான் நிஜம்! இனிமே என் பின்னாலயோ, என் கார் முன்னாடியோ இந்த மாதிரி பைத்தியக்காரத்தனம் பண்ணிட்டு வந்து நிற்காதே ! உனக்கும் எனக்கும் இனிமே எந்தப் பேச்சும் கிடையாது. ஒழுங்கு மரியாதையா வீட்டுக்கு ஓடிப் போயிரு!” என்று அவளது முகத்திற்கு நேரே சொற்களை சவுக்காக அடித்து சொல்லிவிட்டு, அவளது பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சடாரெனத் திரும்பி காரை நோக்கி நடந்தான்.

“ரகு மாமா! ரகு மாமா!” என்று மலர்விழி கத்தியபடி பின்னாலேயே ஓடி வர, ரகு தன் வேதனையை முகத்தில் காட்டாமல் விறுவிறுவென்று காரில் ஏறி கதவை லாக் செய்தான். காரை ஸ்டார்ட் செய்து, அவளது அழுகையை பார்க்கப் பயந்தவனாக,  டயர்கள் சத்தமிட்டு சுழலக் காரை பறக்கவிட்டுக் கிளம்பினான்!

சாலையின் நடுவே ரகுவின் காரையே வெறித்துப் பார்த்தபடி, கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிய நின்றிருந்தாள் மலர்விழி. அவன் சொன்ன பொய்க்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்தோ, ரகசியமோ ஒளிந்திருக்கிறது என்பதை அவளது மனம் ஆழமாக நம்பத் தொடங்கியது.

நடராஜன் தன் அறையில் பதற்றமாக இங்கும் அங்கும் உலாவிக் கொண்டிருந்தான். தன்னைப் பற்றிய ரகசிய வீடியோக்கள் வெளியே கசிந்துவிட்டால், தன் ஆயுள் முழுக்க ஜெயில் வாசம்தான். அதுமட்டுமல்லாமல், தன் ஒட்டுமொத்த சாம்ராஜ்யமும் சரிந்துவிடுமே என்று அவனது அடிவயிறு ஆத்திரத்திலும் கவலையிலும் எரிந்தது. அதே சமயம், இளவேனிலை தேவாவின் இரும்புக்கோட்டைக்குள் சென்று கடத்துவது சாத்தியமில்லை என்பதும் அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அதனால், குறுக்கு வழியை யோசித்தவன், நேராக தேவாவிற்குப் போன் செய்தான்.

மறுமுனையில், அப்போதுதான் சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்து கையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்த தேவா போனை எடுத்தான்.

“சொல்லு நடராஜன்…” என்றான் தேவா, அலட்சியமான குரலில்.

“தேவா… உன் கைவசம் இருக்காளே அந்த ரிப்போர்டர் பொண்ணு இளவேனில்… அவகிட்ட என்னைப் பத்தின சில ரகசிய வீடியோக்களும், போட்டோக்களும் இருக்கு. அதை மட்டும் எப்படியாவது அவகிட்ட இருந்து வாங்கி என்கிட்ட ஒப்படைச்சிடு. அந்தப் பொண்ணு எனக்கு வேண்டாம், நீயே வச்சுக்கோ!” என்றான் நடராஜன் அவசரமாக.

தேவா லேசாகச் சிரித்தான். “விஷயம் பெருசுதான். ஆனா, இதுக்கு நிறையப் பணம் செலவாகுமே நடராஜன்?”

“உனக்கு எத்தனை கோடி வேணும்? சொல்லு, தரேன்!”

தேவா ஒரு பெரிய தொகையை மனதில் கணக்கு போட்டுவிட்டு, “எனக்கு நீ சொல்ற பணம் பத்தாது நடராஜன்… இன்னும் சில கோடிகள் எக்ஸ்ட்ரா வேணும்” என்று அநியாயத்திற்கு டிமாண்ட் செய்தான்.

மறுமுனையில் நடராஜனின் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. அதனால் அவன் தன் கடைசி ஆயுதத்தைக் கையில் எடுத்தான்.

“தேவா… என்னை நீ ரொம்ப பிளாக்மெயில் பண்ற. நீ உன்னோட அத்தை மகளை வெளியே சுதந்திரமா விட்டு வச்சிருக்கே… அவளுக்கும் உனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாத மாதிரி என்கிட்ட காட்டிக்கிற. அவ மேல உனக்கு இருக்குற பாசமும் எனக்குத் தெரியும், உனக்கு வெளியே எம்புட்டு எதிரிகள் இருக்காங்கன்னும் தெரியும்! அவங்கள்ல எவனாவது ஒருத்தன் அவளைக் கடத்தினா கூட, உன் அத்தை மகள் காலி!” என்று கொடூரமாகச் சிரித்தான் நடராஜன்.

தேவா பதில் பேச முயல்வதற்குள் நடராஜன் அடுத்த அடியை அடித்தான்.

“என்ன யோசிக்கிறியா? உன் தம்பி ரகு இப்பதானே உன் அத்தை பொண்ணுகூட பேசிட்டு வர்றான்! எனக்கு எதுவும் தெரியாதுன்னு நினைக்காத தேவா. எனக்கு உன்னால ஆக வேண்டிய காரியங்கள் நிறைய இருக்கு, உன்னை முழுசா பகைச்சுக்க நான் விரும்பல. ஆனா, அதே சமயம் என்னோட ரகசியங்கள் வெளியே போயிடக்கூடாது, புரிஞ்சுக்கோ!” என்று மிரட்டும் தொனியில் முடித்தான்.

தேவாவின் முகம் அப்படியே உறைந்து போனது. “நடராஜன்! யாருகிட்ட பேசுறோம்ன்றது தெரிந்து தான் பேசுறியா?” என்று சிங்கமாய் உறுமினான் தேவா.

நடராஜன் சற்றும் அசராமல், “நன்றாகவே தெரியும் தேவா… ஆனா, உனக்கு உன் அத்தை மகள் மேல எவ்வளவு பாசம் இருக்குன்றதும் எனக்கு நல்லாவே தெரியும்!” என நக்கலாகச் சிரித்தான்.

நடராஜன் நக்கலாக சிரித்து முடித்ததும், தேவா சற்றும் அசரவில்லை. அவனது மிரட்டலுக்குப் பயந்து நடுங்குவதற்கு அவன் ஒன்றும் சாதாரண ஆள் இல்லையே, தன் ஆதிக்கத்தாலேயே அனைவரையும் ஆட்டிப்படைக்கும் ஜங்கிள் கிங்! முகத்தில் ஏளனச் சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டவன்,

“நடராஜன்! நீ என்ன வேணா பண்ணிக்கோடா… எனக்குப் பயமில்லை! ஆனா ஒன்று மட்டும் ஞாபகம் வச்சுக்கோ… உன்னோட குடுமி இப்போ என் கையிலதான் இருக்கு!  என்னோட கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் இளவேனிலைப் பத்தி நீ இனி கனவுல கூட யோசிக்கக் கூடாது. அவகிட்ட இருந்த உன்னோட மொத்த வீடியோக்களும், போட்டோக்களும் இப்போ என் கைக்குள்ள பத்திரமா வந்துடுச்சு!” என்று வார்த்தைக்கு வார்த்தை சவுக்கால் அடிப்பது போலப் பேசினான்.

மறுமுனையில் நடராஜனின் சிரிப்பு சட்டென்று அடங்கி, அவனது தொண்டை வறண்டு போனது. தேவா சற்றும் அசராமல், அந்தப் போனை இன்னும் காதருகே இறுக்கிப் பிடித்து எச்சரித்தான்.

“இனிமே என் அத்தை மகள்  நிழல் மேல கூட கை வைக்கணும்னு நீ நினைச்சா கூட, அடுத்த நொடி உன்னோட அந்த ரகசிய வீடியோக்கள் எல்லாம் மொத்த மீடியாவிலும், கோர்ட்லயும் கசிஞ்சிடும்! அப்புறம் நீ ஆயுசு முழுக்க ஜெயில் கம்பியைத்தான் எண்ணனும். இதோ இப்போவே சொல்றேன் கேட்டுக்கோ… இனிமே நீ ஜெயிலுக்குப் போகாம தப்பிக்கணும்னா, நீதான் என் கால் அடியில வந்து விழணும்டா நடராஜன்!” என்று நரம்புகள் புடைக்க, கம்பீரமாக அடித்துப் பேசினான் தேவா.

தேவாவின் அதிரடி மிரட்டலில் மறுமுனையில் இருந்த நடராஜனுக்கு உடம்பெல்லாம் வியர்த்துக் கொட்டியது. நிலைமை கைமீறிப் போவதை உணர்ந்தவன், தன் குரலை உடனே மாற்றி, நரித்தனமான சிரிப்போடு…

“என்னப்பா தேவா நீ… சும்மா விளையாட்டுக்குக் கேட்டா இப்படி கோவிச்சுக்கிறியே? நீயும் நானும் அப்படியா பழகியிருக்கோம்? நாம ரெண்டு பேரும் எப்பவும் போல ஒண்ணாப் பயணிப்போம்” என்று பல்லிளித்தான் நடராஜன்.

“ம்ம்… அப்படி  வா வழிக்கு!” என்றான் தேவா, அதிகாரக் குரலில்.

நடராஜன் மெல்ல தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு, “எனக்குத் தெரியும் தேவா, நீ சொன்னா சொன்னபடி செய்வேன்னு. என்னைப் பத்தின வீடியோக்கள் எதுவும் வெளியே வராம நீதான் பத்திரமா பார்த்துக்கணும் அவ்வளவுதான்… நீ கேட்ட அந்தப் பணமும் இன்னும் சில கோடிகளும் உன்னைத் தேடி உடனே வந்துடும், என்ன சரியா?” என்று பணத்தைக் காட்டி பேச்சை முடிக்கப் பார்த்தான் நடராஜன்.

மனம் முழுக்க மலர்விழியின் நினைவுகளுடனும், அவளை வம்படியாகத் தள்ளி வைத்துவிட்டு வந்த வேதனையுடனும் ரகு தேவாவின் கோட்டைக்குள் நுழைந்தான்.

அங்கே ஹாலில், கைகளை கட்டியபடி அனல் பறக்கும் கண்களோடு சிங்கம் போல உலாவிக் ‌கொண்டிருந்தான் தேவா.

“அண்ணே…” என்று ரகு மெல்லிய குரலில் அழைக்க, தேவா விறுவிறுவென்று அவனது முன்னால் வந்து நின்றான். அவனது முகம் கோபத்தால் சிவந்திருந்தது.

“மலர்விழி பக்கமே போகக் கூடாதுன்னு சொன்னேனா இல்லையா?” என்று இடி முழங்குவது போலக் கத்தினான் தேவா.

ரகு பதற்றத்துடன், “அண்ணே… நான் வேணும்னே போகலண்ணே… அவதான் நடு ரோட்டுல என் காரை மறிச்சா… நீங்ககூட அவளை காதலிக்கலைன்னு சொல்லிட்டு வான்னு சொன்னீங்கதானே…” என்று விளக்க முயன்றான்.

“அவ காரை வழி மறிச்சா நீ அங்கேயே நின்னு பேசிட்டு இருப்பியா? நீ அவகூட நின்னு பேசினதை அந்த நடராஜன் மோப்பம் பிடிச்சுட்டான்டா! கொஞ்சம் யோசிச்சு காரை நீ வந்த பாதையிலேயே திருப்பி வந்திருக்கணும். அதை விட்டுட்டு அவகிட்ட போய் பேசிட்டு வந்திருக்க!” என்று தேவா கத்தியதும் ரகு அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்தான்.

தேவா அவனது தோள்களை இறுக்கமாகப் பிடித்து, “இப்போ கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடராஜன் எனக்குப் போன் பண்ணி மிரட்டுறான்.! நீ மலர்விழி கூடப் பேசிட்டு இருந்ததை அவன் ஆளுங்க கவனிச்சு அவன்கிட்ட சொல்லியிருக்காங்க. நம்ம பலவீனம் தெரிஞ்சா, முதல்ல அவங்க கை வைக்கிறது மலர்விழி மேலதான் இருக்கும். நடராஜன் தன்னிடம் பேசிய பேரம் பற்றி சொன்னவன் இளவேனில் வச்சிருக்கிற வீடியோவை வச்சு இப்போதைக்கு அவனை அடக்கி வச்சிருக்கேன். இனிமே மலர்விழி இருக்குற பக்கமே தலை வச்சுப் படுக்காதே!” என்று ஆத்திரத்தோடு எச்சரித்தான் தேவா.

அண்ணனின் இந்த ஆக்ரோஷமான கண்டிப்புக்கு பின்னால் இருக்கும் ஆபத்தையும் ,பாசத்தையும் உணர்ந்த ரகு, பேச வார்த்தைகளின்றி தலையைக் குனிந்து கொண்டான். ஆனால், அவனது காதல் கொண்ட மனதுக்கு சூழ்நிலையின் விபரீதம் புரியவில்லையே! தான் பிறக்கும் போதே இப்படி  தாதாவின் தம்பியாக பிறக்கவில்லையே… ஆயிரம் கனவுகளோடு வாழத் துடிக்கும் ஒரு சாதாரண இளைஞன் தானே என்று அவனது மனம் தனக்குள்ளே அழுது துடித்தது.