காவியம் – 15

காட்டின் எரியும் தீப்பந்த சாட்சியாக, விடியற்காலை நிலவு ஒளியின் வெளிச்சத்தில்… பழங்குடி குல வழக்கப்படியான மூலிகைத் தாலியை இளவேனிலின் கழுத்தில் தேவா கட்டி முடித்த அந்த விநாடி, குடில் முழுக்கக் பழங்குடி மக்களின் மகிழ்ச்சி கூச்சல் அதிரடியாக எதிரொலித்தது! இளவேனில் தன் மெல்லிய விரல்களால் தன் கழுத்தில் தாலியைத் தொட்டுப் பார்த்தபடி, தன் கனவு நிறைவேறிய மகிழ்ச்சியில் தேவாவையே இமைகொட்டாமல் பார்த்தாள்.

திருமணம் முடித்த தம்பதியரை வாழ்த்தி, அவர்களுக்குப் பாலும் பழமும் கொடுத்து உபசரித்த பழங்குடியினர், தங்களின் குல வழக்கப்படி  அடர்ந்த காட்டிற்குள்ளே விளைந்த தேனும், திணை மாவும் கலந்த களி, காட்டு மூங்கில் அரிசியில் செய்த ஆவி பறக்கும் கஞ்சி,கனிந்த காட்டுப் பலாச்சுளைகளோடு, பாறைகளின் இடுக்கில் இருந்து சேகரித்த நெல்லித் தீம்பால் என தங்களின் பாரம்பரிய  காட்டு உணவுகளை அந்த ஆதிக்குடி மக்கள் தம்பதியருக்கு இலைகளில் பரிமாறினர். காட்டின் தூய்மையான உணவுகளின் சுவை, தேவாவிற்கும் இளவேனிலிற்கும் புதிய தெம்பையும், உடலுக்குள்  இதமான புத்துணர்ச்சியையும் கொடுத்தது.

பகல் பொழுது மெல்ல நகர்ந்து அந்தி மாலையானதும், அந்த ஆதிக்குடி மக்களின் தலைவன் தேவாவின் அருகே வந்தவர்  “தம்பி… எங்க குல வழக்கப்படி கல்யாணம் முடிஞ்சா, அன்னைக்கு இரவே நாங்க தம்பதிகளுக்கு முதலிரவு வச்சு வாழ்த்துவோம்! உனக்கும் உன் பெஞ்சாதிக்கும் விருப்பம் இருந்தா… நாங்க இப்போவே இந்த நள்ளிரவுல உங்களுக்கான முதலிரவு ஏற்பாடுகளைப் பண்றோம். உனக்குச் சம்மதமா தம்பி?” என்று நேரடியாகவே தேவாவைக் கேட்டார் அந்த தலைவன்!

தலைவன் கூறிய அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அடுத்த நொடி, இளவேனிலுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது! அவளது இதயம் “தடா தடா”வெனத் தாளம் தப்பிக் குதிக்க, முகம் முழுக்க வெட்கமும், பெண்மைக்கே உரிய ஒரு மெல்லிய நடுக்கமும் ஒருசேரக் குடியேறியது. ‘அய்யோ!… இந்த ஜங்கிள் கிங் இப்போ என்ன சொல்லப் போறான்?’ என்ற பதற்றத்தோடு தேவாவை தீர்க்கமாகப் பார்த்தாள்.

தேவாவோ சற்றும் தயங்கவில்லை. அவளது வெட்கம் கலந்த அந்தப் பார்வையையும், அவளது இதயம் படபடவென ஏறி இறங்குவதையும் ரசித்தபடியே, அவளது காந்தக் கண்களை உற்றுப் பார்த்து  ஒற்றைப் புருவத்தை மட்டும் உயர்த்தி, “என்ன வேனில்… மாமாவுக்குச் சம்மதம்! உனக்குச் சம்மதமாடி பார்பி டால்?” என்பது போலக் கண்ணாலேயே சம்மதம் கேட்டான்.

அவனது அந்த ஒற்றைப் பார்வையின் வீச்சிலும், அவனது நெருக்கத்திலும் இளவேனில் மொத்தமாகத் தன்னை இழந்தாள். ஒரு பத்திரிகையாளராக அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ரகசியங்களை ஆராய வந்தவள், இன்று அவனது முரட்டுத்தனமான காதலில் அடியோடு கரைந்து போயிருந்தாள்!

தன் முகத்தை தேவாவிற்கு நேராகக் காட்டாமல், தரையைப் பார்த்தபடி தன் இதழோரம் வெட்கப் புன்னகையுடன், “அத்தான் முடிவுதான்… என்னோட முடிவு!” என்று மிக மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்!

அவள் காட்டிய   பச்சைக் கொடியில் தேவாவின் உதடுகளில் ஒரு மந்தகாச  புன்னகை அரும்பியது. தலைவனைத் திரும்பிப் பார்த்த தேவா, “இந்த வானத்து நிலவு சாட்சியா என் வேனில் கழுத்துல தாலி கட்டியிருக்கேன் .. உங்க முறைப்படி முதலிரவு வைக்க எங்க ரெண்டு பேருக்குமே முழுச் சம்மதம்!” என்று அழுத்தமாகக் கூறினான்.

தேவா சம்மதம் சொன்ன அடுத்த நொடி, அங்கிருந்த ஆதிவாசிப் பெண்கள் உற்சாகக் குரலெழுப்பி, இளவேனிலைத் தங்களோடு அணைத்து அழைத்துச் சென்றனர். குடிலின் ஒரு பக்கமிருந்த ரகசிய மூலிகைச் சாறுகளையும், நறுமணம் மிக்க காட்டு மலர்களையும் கொண்டு வந்து, இளவேனிலைப் பழங்குடி மரபுப்படி அச்சு அசல் ஒரு பழங்குடி இளவரசியைப் போல பேரழகாக அலங்கரித்தனர். அவளது  கூந்தல் முழுவதும் காட்டுப் பூக்களின் வாசம் அமுதாக வீச, அவளை அப்படியே மெதுவாக அழைத்து வந்தனர்.

அப்போது தங்களின் குல வழக்கப்படி, அங்கிருந்த முதிய பெண் ஒருத்தி, மணமகள் இளவேனிலின் கைகளில் காட்டின் நறுமணம் மிக்க ரகசிய மூலிகைப் பானம் நிறைந்த ஒரு மரக் குவளையை கொடுத்து ஆசிர்வாதம் செய்து  அனுப்பினாள்.

தம்பதியருக்காகத் தனியே ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அந்த அழகிய முதலிரவுக் குடிலுக்குள் கைகளில் மூலிகைப் பானத்தோடு இளவேனிலை அனுப்பி வைத்துவிட்டு, வாசலில் பூக்களைத் தூவி அவர்கள் அனைவரும் இருட்டுக்குள் மறைந்தனர்.

குடிலுக்குள் நுழைந்த இளவேனிலின் நாசி, அங்கே ஏற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த மூலிகை விளக்குகளின் நறுமணத்தால் திணறியது. மெதுவாகத் தன் பார்வையைத் திருப்பியவள்… அப்படியே அதிர்ச்சியிலும், மயக்கத்திலும் உறைந்து போய் நின்றுவிட்டாள்!

அங்கே குடிலின் நடுவே இருந்த அந்தப் புல் மெத்தையின் மீது… எப்போதுமே முரட்டு பூட்ஸும் ஜீன்ஸும் அணியும் அந்தத் தேவா, இப்போது தன் அடையாளங்கள் எதையுமே காட்டாமல், பழங்குடி மனிதர்கள் அணியும் பாரம்பரிய எளிய உடைகளை உடுத்திக் கொண்டு, தன் அக்மார்க் முரட்டுத் தனத்தோடு ஒரு காட்டு ராஜாவைப் போலக் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தான்! அவனது காந்தக் கண்கள், குடிலுக்குள் நுழைந்த தன் பார்பி டாலின் அழகைச் சிறைபிடிக்க அனலாய்க் காத்துக்கொண்டிருந்தன!

தேவா அவளைத் தன் மார்போடு லாக் செய்து, அவளது உடையழகைப் பாராட்டி அவள் காதோரம் கிசுகிசுத்த அந்த நொடி… இளவேனிலுக்குள் பழைய துறுதுறுப்பான மீடியா ரிப்போர்ட்டர் திமிர் மீண்டும் தலைதூக்கியது! அவனது முரட்டு அணைப்புக்கு நடுவிலும் சற்றும் அசராதவள், தன் பெரிய கண்களை உருட்டி தேவாவின் முகத்தை நேராக ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவளது முகத்தில் வெட்கம் அடியோடு மறைந்து, உதடுகளில் ஒரு குறும்புத்தனமான பளபளப்பு குடியேறியிருந்தது. தேவாவின் அகன்ற நெஞ்சில் தன் இரு கைகளையும் வச்சு லேசாக முட்டியபடி,

“ஓஹோ… என்னைப் பார்த்தா உங்களுக்கு டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோர் பொம்மைக்கு டிரஸ் மாட்டினது மாதிரி இருக்கா ஜங்கிள் கிங்? நீங்க மட்டும் இப்போ என்னவாம் வாழ்கிறீங்க? எப்போப் பார்த்தாலும் முகத்துல காடு போல முரட்டுத் தாடியும், உடம்பில் கருப்புச் சட்டையும், முரட்டு ஜீன்ஸும் போட்டுக்கிட்டு… போதாக்குறைக்கு சிகரெட்டைப் பிடிச்சு புகையை என் மேல ஊதித் தள்ளுவீங்களே… பெரிய தாதா! இப்போ என்னடான்னா… ஏதோ திருவிழாவுல புலிவேஷம் போட்ட மாதிரி, இந்தக் குட்டை டிரௌசரை மாட்டிக்கிட்டு நிக்கிறீங்க!” என்று அப்பட்டமாகக் கூறிவிட்டு, அவனது மார்பில் அப்படியே சாய்ந்தபடியே தன் முத்துப்பற்கள் தெரியப் பேரழகாக சிரித்தாள் இளவேனில்!

காட்டின் பேரமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு, அந்தக் குடிலுக்குள் எதிரொலித்த அவளது சிரிப்பொலி… தேவாவின் நெஞ்சுக்குள் பலத்த காதலின் அதிர்வுகளைக் கடத்தியது! தன் பெயரைக் கேட்டால் உலகமே நடுங்கும், தம்பி ரகுவே தன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு மறுவார்த்தை பேசாமல் நிற்பான் ஆனால் இந்த ஒல்லிப் பிச்சான் ரிப்போர்ட்டர் மட்டும் தன்னைத் தாதா என்றும் பாராமல், இவ்வளவு உரிமையோடு வளைத்து வளைத்து கலாய்த்துச் சிரிக்கிறாளே என்ற எண்ணம் அவனது ஆண்மையை உசுப்பியது.

அவள் குலுங்கிச் சிரிக்கும் அழகையே இமைகொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தேவாவின் உதடுகளில் ஒரு முரட்டுப் புன்னகை விரிந்தது. அவளது சிரிப்பில் அவளது உடம்பு குலுங்கியதில், கூந்தலில் இருந்த காட்டுப் பூக்களின் வாசம் அப்படியே அவனது நாசியைத் துளைத்து அவனுக்குள் கிறக்கத்தை ஏற்றியது!

“ஏய் வேனில்… ரொம்பத் தில்லுதான்டி உனக்கு! இந்தத் தேவாவோட உடையைக் கிண்டல் பண்ணிச் சிரிக்கிற தைரியம் இந்த உலகத்துல உனக்கு மட்டும்தான்டி வரும்!” என்று தன் கரகரப்பான காந்தக் குரலில் முணுமுணுத்தவன், அடுத்த விநாடி அவளது இடையிலிருந்த பிடியை இன்னும் ஆக்ரோஷமாக இறுக்கினான்!

அவளைத் தன் இரும்பு உடம்போடு அடியோடு ஒட்டி நெருக்கிய அந்த நொடி… அவளது குறும்புச் சிரிப்பு சட்டென்று அடங்கியது! தேவாவின் முகத்தின் நெருக்கமும், அவனது மூச்சுக்காற்றின் வெப்பமும் முகத்தில் அடிக்க… இளவேனிலின் மூச்சுக்காற்று மீண்டும் தாளம் தப்பி குதிக்கத் தொடங்கியது!

அவளது நெஞ்சுப் பகுதி படபடவென ஏறி இறங்குவதை தன் மார்பில் உணர்ந்த தேவா, தன் முகத்தை மெதுவாகத் தாழ்த்தி அவளது காதோரம் கொண்டு சென்றான். அவனது ட்ரிம் செய்யப்பட்ட தாடியின் முடிகள் அவளது கன்னத்தில் உரசி அவளுக்குள் ஒரு மாய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்த,  “வேனில்… உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்குதானேடி?” என்று மிக மெதுவாகக் கேட்டபடி, அவளது காது மடலின் கீழே தன் இதழ்களால் சுடு முத்தத்தை பதித்தான்.

அவனது அதிரடி முத்தத் தீண்டலிலும், இதழ்களின் வெப்பத்திலும் இளவேனில் ஒட்டுமொத்தமாகப் பிரம்மித்துப் போய் கிறங்கினாள். உடம்பெல்லாம் ஒரு சுகமான நடுக்கம் எடுக்க, தன் பிடியை அவனது அகன்ற தோள்களில் இன்னும் பலமாக்கிக் கொண்டாள். அவனது நெஞ்சில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு,

“பிடிக்காமத்தான்… உங்க மேல இப்படி அட்டை போல ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கேனா ஜங்கிள் கிங்? பிடிக்காமையா இவ்வளவு தூரம் உங்க பின்னாடியே ஓடி வந்திருக்கேன்?” என்று காதலின் மொத்தப் போதையையும் தன் குரலில் குழைத்துக் கேட்டாள் இளவேனில்.

அவள் சொன்ன அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் தேவாவின் நெஞ்சுக்குள் இருந்த முரட்டு வேங்கை அடியோடு அடங்கிப் போனது. அவளது இடையிலிருந்த தன் பிடியை இன்னும் இறுக்கமாக வளைத்தவன், அவளது முகத்தை நேருக்கு நேராகத் தூக்கி, அவளது சொக்கிப் போயிருந்த காந்தக் கண்களைத் தன் விழிக்குள் சிறைபிடித்தான்.

“அப்படின்னா… நம்ம ஃபர்ஸ்ட் நைட்டை ஆரம்பிக்கலாமா பார்பி டால்?” என்று தன் காதலின் போதை மொத்தமும் நிறைந்த கரகரப்பான குரலில், கண் சிமிட்டிக் கேட்டான் தேவா.

இளவேனில் சற்றும் அசரவில்லை. அவனது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, தன் உதடுகளில் காதலான குறும்புப் புன்னகையுடன், “நான்தான் எப்பவோ சம்மதம் சொல்லிட்டேனே ஜங்கிள் கிங்… நீங்கதான் இப்போ என்கிட்ட தேவையில்லாம பேசி டைம் வேஸ்ட் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க அத்தான்!” என்று ஒரு அழகான ராகத்தோடு இழுத்துக் கூறினாள்!

அவள் அத்தான் என்று ராகம் பாடி தன் சம்மதத்தை அனலாய் வாரி இறைத்த அந்த நொடி… தேவாவின் சுயக்கட்டுப்பாடு ஒட்டுமொத்தமாய் அமுங்கிப் போனது! அவளது இதழ்களில் இருந்து வெளிவந்த அந்த மதுரமான வார்த்தைகள் அவனது ஆண்மையின் அத்தனை அணைக்கட்டுகளையும் உடைத்தெறிந்தது. அதே விநாடி, அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த ரகசிய மூலிகைப் பானத்திலிருந்து வீசிய நறுமணம் இருவருக்குள்ளும் ஒரு விசித்திரமான போதையை ஏற்றியது.

தேவா அந்த மூலிகைப் பானத்தைக் கையில் எடுத்து, “ஆதிவாசி மக்கள் கொடுத்த மங்களப் பானமடி இது… முதல்ல நீ குடிச்சுட்டு கொடு,” என்று அந்தக் குவளையை அவளது இதழ்களுக்கு நேராக நீட்டினான்.

இளவேனில் தன் இமைகளைத் தாழ்த்தியபடியே, தேவாவின் கைகளில் ஏந்தியிருந்த அந்த மரக் குவளையிலிருந்து அந்த மூலிகைப் பானத்தை மெதுவாக ஒரு மடக்கு குடித்தாள். காட்டு மூலிகையின் அந்த வீரியம் அவளது தொண்டைக்குள் இறங்கி உடம்பெல்லாம் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பையும் சூட்டையும் பரப்பியது. அதன் பிறகு, அவளே அந்தக் குவளையைத் தன் மென்மையான கைகளால் பிடித்து தேவாவின் இதழ்களுக்குக் கொண்டு செல்ல… தேவாவும் அவளது காந்தக் கண்களைப் பார்த்தபடியே அந்தப் பானத்தை ஒரே மூச்சில் குடித்து முடித்தான்! குவளையைக் கீழே வைத்த சில நிமிடங்களில், இருவருக்குள்ளும் காட்டின் அந்த மூலிகைப் போதை உச்சக்கட்ட கிறக்கத்தை ஏற்றியிருந்தது.

அவளை அப்படியே தன் இரு கரங்களால் ஒரு மலரைப் போல அள்ளியெடுத்தான் தேவா. காட்டின் அந்தப் பேரமைதிக்கு நடுவே, குடிலின் நடுவிலிருந்த புல் மெத்தையின் மீது அவளை மெதுவாகக் கிடத்தியபோது… இளவேனிலின் இதயம் அசுர வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது.

எரியும் மூலிகை விளக்கின் மங்கலான வெளிச்சம் அவளது வெட்கத்தில் சிவந்திருந்த முகத்தில் பட்டுப் பிரதிபலித்தது. அவளது தவிப்பைக் கண்டவன், அவளது நெற்றியில் தன் இதழ்களால் அழுத்தமாக ஒரு முத்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, “உனக்கு ஓகே வாடி? உன் உடம்பு ஏதும் பண்ணுதா… அத்தான்கிட்ட சொல்லிடு,” என்று தன் முரட்டுத்தனத்தையும் மீறிய பேரன்போடு கேட்டான் தேவா.

அவனது அந்த அதீத அக்கறையில் உருகிப்போன இளவேனில், “எனக்கு எந்த வலியும் இல்ல அத்தான் …” என்று முணுமுணுத்தபடி, அவனது கழுத்தில் தன் கைகளைப் போட்டு இன்னும் நெருக்கமாக வளைத்துக் கொண்டாள்!

அவளது தீண்டலில் அவளது கூந்தலில் இருந்த காட்டுப் பூக்கள் மெத்தையில் உதிர்ந்து நறுமணத்தைப் பரப்ப, தேவா அவளுக்கு மேலாகத் தன் இரும்பு உடம்பைச் சாய்த்தான். அவனது காந்தக் கண்கள் அவளது இதழ்களையே தாகத்தோடு வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, இளவேனில் தன் இமைகளைத் தாளாமல் இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டாள்.

“வேனில்… இமைகளைத் திறந்து உன் மாமனைப் பார்டி…” என்று தேவாவின் போதை நிறைந்த ஹஸ்கி குரல் அவளது முகத்தில் மோதியது.

அவள் மெதுவாகத் தன் கண்களைத் திறந்து அவனது பார்வையின் ஆழத்தைப் பார்த்த அந்த விநாடி… தேவாவின் இதழ்கள் அவளது நெற்றியில் ஆழமான முத்திரையைப் பதித்தன! அங்கிருந்து மெல்லக் கீழே இறங்கிய அவனது இதழ்களின் வெப்பம், அவளது மூக்கு நுனியிலும், வெட்கத்தில் துடித்த கன்னங்களிலும் காதலின் தாகத்தைத் தீர்க்காமல் பரவியது.

அடுத்த விநாடி, தேவாவின் முரட்டுத்தனமான ஆதிக்கக் குறும்புகள் அனலாய்த் தொடங்கின! அவளது துடித்த இதழ்களைச் சற்றும் யோசிக்காமல் ஒரு ஆக்டோபஸாய் வளைத்துக் கவ்விக்கொண்டான் தேவா. அவளது இதழ்களிலிருந்து அள்ள அள்ளக் குறையாத மதுரசத்தை அவன் காதல் வேட்கையோடு  அருந்தத் தொடங்க, அவனது அந்த முரட்டு முத்தத்தில் மொத்தமாய் அவனிடம் சரணடைந்தாள் அந்த மங்கை!

அவனது தாடியின் முடிகள் தன் முகமெங்கும், மென்மையான கழுத்து வளைவிலும் குத்தி ஒரு கூச்சத்தை ஏற்படுத்த… இளவேனில் அவனது  தீண்டலைத் தாங்க முடியாமல், “அத்தான்… குத்துதுடா மாமா… மெதுவா…” என்று நெளிந்து கொண்டு அவனது அகன்ற நெஞ்சைத் தள்ள முயன்றாள்.

ஆனால் தேவா விடுவானா? அவளது இரண்டு மெல்லிய கைகளையும் தன் பலமான கையில் பற்றி, அவளது தலைக்கு மேலே கொண்டு வைத்து அப்படியே இரும்புப் பூட்டாய்ப் பூட்டினான்!

“நெளியாதடி  பார்பி டால்… இந்த ஜங்கிள் கிங்கோட அசல் முரட்டுத்தனம் முழுவதையும் இன்னைக்கு நீ பார்க்கப் போற!” என்று அவளது காதோரம்  கிசுகிசுத்து, அவளது மென்மையான காது மடலைத் தன் இதழ்களால் மெதுவாகக் கடித்து வம்பு இழுத்தான் தேவா.

அவனது அந்த ஆதிக்கக் குறும்புத் தீண்டலில் இளவேனில் உடம்பெல்லாம் நடுங்கிப் போனாள். தன் கைகளை அவனது இரும்புப் பிடியிலிருந்து ஒருவழியாக விடுவித்து, அவளது இரு கரங்களாலும் தேவாவின் அகன்ற தோள்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது மெல்லிய விரல்கள் அவனது இரும்பு முதுகில் ஆழமான நகக் கீறல்களை பதிக்கத் தொடங்கிய அந்த நொடி… தேவாவின் இதழ்கள் அவளது இதழமுதை அள்ளிக் குடிக்கும் தீராத வெறியோடு மீண்டும் அவளை வளைத்துக் கொண்டான்!

அவனது ஆதிக்க முத்தத்தின் வீச்சில் இளவேனில் ஒட்டுமொத்தமாகத் தன்னை இழந்தாள். மூச்சுத் திணறி அவளது இதழ்கள் லேசாகப் பிரிய முயன்றபோது, தேவாவின் உதடுகள் இன்னும் ஆக்ரோஷமாக அவளைச் சிறைபிடித்து காதலின் போதையை அவளுக்குள் இறக்கின.

அடுத்த விநாடி, அவளது முன் ஆடைகளின் முடிச்சுகளை அவன் மெதுவாக அவிழ்த்து விட்டான். காட்டின் மங்கலான மூலிகை வெளிச்சத்தில், ஆடை விலகி நின்ற அவளது ரகசிய ரெட்டை கவிதை அழகில் மொத்தமாகச் சொக்கிப் போய் நின்றான் அந்த முரட்டு வேங்கை! தன் பார்வையை அவளது பேரழகிலிருந்து விலக்க முடியாமல் உறைந்தவன், “உன் மாமன் இந்த ரெட்டை கவிதைகளை இதழ்களால் வாசிக்கவாடி என் பார்பி டால்?” என்று அவளது பெண்மையிடம் காதலோடு யாசகம் கேட்டான் தேவா!

அவனது அந்தக் கேள்வியில் இளவேனில் வெட்கத்தின் எல்லைக்கே போனாள். முகம் சிவந்துபோய், “போ அத்தான்…” என்று முணுமுணுத்தபடியே, தன் கைகளால் அவனது மார்பில் செல்லமாகக் குத்தினாள்.

அவனோ அவளது அந்தச் செல்ல அடிகளைத் தன் நெஞ்சில் விழுந்த தூசு போல லேசாகத் தட்டி விட்டு, அவளது அந்த ரெட்டை கவிதை அழகைத் தன் இதழ்களால் அணு அணுவாக வாசிக்கத் தொடங்க… அவளோ தாங்க முடியாத காதலின் தவிப்போடு அவனது அணைப்புக்குள் உருகித் தீர்ந்தாள்!

அவனது இதழ்கள் அவளது ஆடை விலகிய உடலெங்கும் வேங்கையைப் போல மேய்ந்து திரிந்தன! அவளது பெண்மையின் அத்தனை மலர் ஆடைகளையும் ஒட்டுமொத்தமாகத் தகர்த்து எறிந்த தேவா, அவளது ஆதிக்க அழகில் முற்றிலும் மயங்கிப் போயிருந்தான். அவளது நாபிக் குழியில்  இதழ்களால் எச்சில் தெறிக்க அனலாய் முத்தமிட்டான்!

“வேனில்… வேனில்…” என்று  நள்ளிரவுக் காற்றில்  ராகம் பாடியபடியே, அவளது மேனி முழுவதையும் தன் முத்தங்களால் நிரப்பினான் தேவா. அவனது ஒவ்வொரு சுடுமுத்தத்தின் வீச்சிலும், இளவேனிலின் அடிவயிற்றுக்குள் ஆயிரம் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் ஒரே நேரத்தில் சிறகடித்துப் பறப்பது போன்ற  மாய உலகத்துக் கிறக்கம் பிறந்தது!

அவள் முன் மேனியிலிருந்து மெல்லக் கீழே இறங்கிய தேவாவின் இதழ்கள், அவளது கால்களில் அணிந்திருந்த இரு கால் கொலுசுகளின் மீதும் தன் முத்திரையைப் பதித்தன. அவளது வாழைதண்டு  கால்களில் அவனது இதழ்கள் தாகத்தோடு தீண்டிய மாத்திரத்தில், இளவேனில் அப்படியே நெளிந்து போனாள்.

“அச்சோ… விடுங்க அத்தான்! எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா இருக்குடா மச்சான் …” என்று தன் கைகளால் அவனது முகத்தைத் தடுத்து தவிக்க முயன்றாள்.

“எனக்கு உன்னோட அழகு எல்லாமே வேணும்டி பார்பி டால்!” என்று முரட்டுத்தனமாகக் கூறியவன், வெட்கத்திலும் காதலின் போதையாலும் பெண்மையின் ஒட்டுமொத்தக் குவியலாய் குலுங்கி நின்ற அவளை ஆசையோடு அணு அணுவாக ரசித்துப் பார்த்த அடுத்த விநாடி, அவளது காதலின் அத்தனை எல்லைகளையும் உடைத்துக் கொண்டு தேவாவின் வேகம் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது! அவனது அந்த அசாத்திய வேகத்தைத் தாங்க முடியாமல், இளவேனில் தன் கீழ் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு, “வேகத்தைக் குறைங்க அத்தான்…மெதுவா அத்தான்…” என்று தவிப்போடு முணுமுணுத்தாள்.

“ஹ்ம்ம்… முடியாதுடி! கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடி என் செல்லமே…” என்று தேவாவின் போதைக் குரல் அவளது காதோரம் உரச, அவன் அவளது காதலின் ஆழத்திற்குள் மெல்ல மெல்ல நுழையத் தொடங்கினான்!

அவனது முதல் அனல் தீண்டலில், வலி கலந்த பேரன்பின் சுகத்தைத் தாங்க முடியாமல், “அத்தான்… அத்தான்…” என்று அலறியபடி அங்கிருந்த புல் மெத்தையைத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் இறுக்கமாகப் பற்றிப் பிடித்துக் கொண்டாள் இளவேனில்! அவளது அந்த தவிப்பைக் கண்ட தேவா, அவளது வலியைத் தன் முத்தங்களால் கரைக்க எண்ணி, அவளது இதழ்களை மீண்டும் மீண்டும் ஆக்ரோஷமாகத் தன் இதழ்களால் கவ்விக்கொண்டான். அவளைத் தனக்குள்ளேயே முழுமையாகக் கொண்டு வந்து, அவளது பெண்மையின் ரகசிய உலகத்திற்குள் முதன்முதலாய் நுழைந்து அடியோடு லாக் செய்தான் அந்த முரட்டு தேவா!

அவளின் பேரழகின் அத்தனை அங்கங்களையும் தன் இதழ் முத்தங்களால் மீண்டும் மீண்டும் முத்தாடி பாராட்டித் தீர்த்துக் கொண்டாடினான். அவளோ அவனது அகன்ற மார்பில் தன் இதழ்களைப் பதித்து ஆழமாக முத்தமிட்டு, அவனது ஆண்மையின் வேகத்தை இன்னும் இன்னும் கூட்டினாள்! இருவருமாக அந்தக் காட்டின் தனிமையில், கட்டில் ஏதும் இல்லாமல் தங்களின் உன்னதமான மன்மதப் போரைப் புரிந்தார்கள். அங்கே… அந்தப் புல் மெத்தையில், பெண் மானை ஆண் சிங்கம் வேட்டையாடியதா?, இல்லை அந்த முரட்டு ஆண் சிங்கத்தை பெண் மான் தன் பேரன்பால் வளைத்து வேட்டையாடியதா? என்று தெரியாத அளவுக்கு இருவரது காதலும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து கரைந்தது!

வெளியே உலகத்திற்குத் தான் ஒரு முரட்டு தேவா என்றாலும், தன் வேனிலின் அக்மார்க் காதலுக்கு முன்னால் இன்று அவன் அடியோடு சரணடைந்து போயிருந்தான். அவளது மென்மையான உடலை ஒரு பூவைப் போல மிக நளினமாகக் கையாண்டு, தன் அசாத்தியமான காதலை அந்த நள்ளிரவுக் குடிலில் என்றென்றைக்குமாய் சாட்சியமாக்கினான்!

அந்தப் பேரன்பின் உச்சக்கட்ட சங்கமத்திற்குப் பிறகு… காட்டின் நள்ளிரவுக் காற்று மெல்லத் தணிந்து வீச, குடிலுக்குள் ஒரு அமைதியான காதல் நிசப்தம் குடியேறியது. புல் மெத்தையில் தேவாவின் அகன்ற இரும்பு மார்பின் மீது, தன் முகத்தைப் புதைத்தபடி களைப்பில் மெல்லக் கண்மூடிப் படுத்திருந்தாள் இளவேனில்.

ஆனால், தேவாவின் கண்கள் மூடவில்லை! அவனது வலது கை மெதுவாக இறங்கி, இளவேனிலின் இடது நெஞ்சுப் பகுதியின் மீது மிக மென்மையாக அமர்ந்தது.

அங்கே… “லப்-டப்… லப்-டப்…” என்று மிக வேகமாக, அதே சமயம் ஒரு புதிய நளினத்தோடு துடித்துக் கொண்டிருந்தது அந்த இதயம்!

அது சாதாரண இதயம் இல்லை… தன் உயிரினும் மேலாக நேசித்து, விபத்தில் பறிபோன தன் அத்த மகள் கிருஷ்ணவேணியின் இதயம்! இன்று தன் முன்னால் தன் மனைவியாகச் சரணடைந்து கிடக்கும் இந்த இளவேனிலுக்குள், வேணியின் இதயம் துடிப்போடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இத்தனை வருடப் பெரிய அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு, இன்றைய இந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கான முதல் தீண்டலின் போது, அவளது இதயம் ஏதேனும் திணறியிருக்குமோ?, அவளது உடம்பு ஏதும் பாதிப்படைந்திருக்குமோ? என்ற பயமும், பதற்றமும் ஒரு  காதலனாகவும் தேவாவின் நெஞ்சுக்குள் அலைமோதியது!

தன் உள்ளங்கையின் வழியே அவளது நெஞ்சுப் பகுதியின் துடிப்பை அணு அணுவாக ஆராய்ந்தான். அவளது இதயத் துடிப்பு சீராக, அதே சமயம் காதலின் கிறக்கத்தில் இப்போதும் லேசான வேகத்தோடு துடிப்பதை உணர்ந்த தேவாவின் நெஞ்சில் ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு எழுந்தது.

நெஞ்சின் மீது இருந்த தன் கையை மெதுவாக நகர்த்தி, அவளது முகத்தை அள்ளித் தன் பக்கம் திருப்பியவன்… தூக்கக் கலக்கத்தில்  இருந்த அவளது நெற்றியிலும், இதயம் துடிக்கும் இடத்திற்கு நேர் மேலாக அவளது நெஞ்சின் மீதும் மீண்டும் மீண்டும் கண்ணீரோடு முத்தமிட்டான்! அவளுக்குள் இருக்கும் தன் வேணியையும், அவளைத் தன்னுள் தாங்கி நிற்கும் தன் வேனிலையும் ஒரே நேரத்தில் தன் காதலால் ஒட்டுமொத்தமாய் மூழ்கடித்தான் இந்த முரட்டு தேவா!