பூ  – 4

அன்று மாலை பள்ளியிலிருந்து வந்ததிலிருந்தே, தன் தந்தை இந்த ஊரில் இருக்க வேண்டாம் என்று சொல்லியது முல்லையின் நினைவிலேயே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மதியம் ஒரு முறை அவள் தன் தந்தைக்கு அழைத்த போது அவர் எடுக்கவில்லை. தன் மேல் கோபமாக இருப்பாரோ?… சாயந்தரம் வீட்டுக்கு போனதும் பேசுவோம்  என்று எண்ணிக்கொண்டு தான் அவள் மதிய வகுப்புக்குச் சென்றாள். ஆனால், மாலை வீட்டுக்கு வந்து ஃபோன் பண்ணியும் மருதப்பன் ஃபோனை எடுக்கவில்லை.

தக்காளிச் சட்னி அரைத்து, தோசையை சுட்டுத் தட்டில் போட்டவளுக்கு சாப்பிடவே பிடிக்கவில்லை. தன்னை வளர்க்கத் தந்தை பட்ட கஷ்டங்கள் எல்லாம் அவள் கண் முன்னே வந்து போனது. ‘அப்பா ஏன் இந்த ஊருல இருக்க வேணாம்னு சொல்லுறாரு? ஆனா எனக்கு இந்த ஊர் பிடிச்சுப் போச்சே… அப்பாவுக்கு ஏன் பிடிக்கல? நான் இப்போ என்ன பண்ணுவேன்?’ என்று‌ குழம்பியவளுக்குச் சாப்பிடத் தோணவில்லை. தோசையை தட்டு வைத்து மூடிவிட்டு, மீண்டும் மருதப்பனுக்குப் போன் செய்தாள்.

அவருக்கும் மகளுடன் பேசாமல் இருப்பது கஷ்டமாகத்தான் இருந்தது. ‘மகள் இந்த நேரம் தனியாக இருப்பாளே… அந்த அரண்மனைக் குடும்பத்தால் அவளுக்கு ஏதும் ஆபத்து வந்துவிடுமோ?’ என்று அவர் தன் நெஞ்சில் நெருப்பைக் கட்டிக்கொண்டு தவித்தது பாவம் முல்லைக்குத் தெரியாமல் போனது.

மகளின் ஃபோன் வந்ததும் ஃபோனை சட்டென்று காதில் வைத்தவர், “நான் சொன்னதை நீ கேட்க மாட்டேங்கிறியே கண்ணு!…” என்றார் மிகுந்த வருத்தத்தோடு.

“அப்பா… அப்பா முதல்ல என் மேல கோவிச்சுக்காதீங்கப்பா. எனக்கு இந்த ஊர் ரொம்பப் பிடிச்சுப் போச்சுப்பா. ப்ளீஸ்… நீங்க சொல்றது‌ போல அந்த அரண்மனைக்காரங்க ஒருவேளை கெட்டவங்களாவே இருந்தாலும், நான் அவங்க பக்கமே போக மாட்டேன்பா. நான் இங்க ஒரு அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர், அரசாங்க வேலையில இருக்குற என்னை அவங்க என்னப்பா பண்ணிட முடியும்? நீங்கதானேப்பா எப்போதுமே என்னை நீ பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணா தைரியமா இருக்கணும்னு சொல்லுவீங்க… அப்படிச் சொல்லிக் கொடுத்த நீங்களே, இப்போ யாரோ ஒருத்தருக்கு ஏன்ப்பா இப்படிப் பயப்படணும்?” என்று தன் நியாயங்களை அடுக்கினாள்.

மருதப்பன் குறுக்கே பேச முற்பட்ட போது, அவரைப் பேச விடாமல், “என்னோட ஆசையே நம்ம அரசுப் பள்ளியில இருக்குற ஏழை ஜனங்களோட பிள்ளைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கணும்ங்கிறதுதான்ப்பா. அதுக்காகத்தான் இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுப் படிச்சேன். ப்ளீஸ்ப்பா, என்னை இங்கேயே இருக்க விடுங்க. நான் பார்த்துப் பத்திரமா இருந்துப்பேன்!” என்று தன் பாசப் பேச்சால் தந்தையை ஒருவழியாக பேசி சமாளித்துவிட்டாள்.

மருதப்பனும் அவளது பிடிவாதத்திற்கு முன்னால் மேற்கொண்டு பேச முடியாமல், “சரிம்மா… பார்த்துப் பத்திரமா இருக்கணும் கண்ணு …” என்று பெருமூச்சோடு கூறி ஃபோனை வைத்தார்.

செந்தூரன் டைனிங் டேபிளில் அமர, அவனது அம்மா குணவதி முகம் முழுக்க சிரிப்போடு சூடான இட்லியையும், கொத்தமல்லிச் சட்னியையும் அவனது தட்டில் வைத்தார். குணவதி தன் பெயருக்கேற்ப மிகவும் குணமானவர்.

இட்லியை சட்னியில் தொட்டு சாப்பிடவன் “இன்னைக்குச் சட்னி சூப்பர்மா!” என்று தாயின் சமையலைச் செந்தூரன் பாராட்டிக் கொண்டிருக்க, குணவதி மெல்ல அவனது முகத்தைப் பார்த்து, “ஏப்பா தூரா… நம்ம ஊருக்குப் புதுசா வந்திருக்க டீச்சர் பொண்ணு, ஊர் ஜனங்க முன்னாடி உன்கிட்டயே சண்டை போட்டுச்சாமே? அந்தப் பொண்ணுக்கு அவ்வளவு தைரியமாப்பா?” என்று சிரித்தபடியே கேட்டார்.

செந்தூரன் தன் அம்மாவிடம் எதையும் மறைக்க மாட்டான். அவன் தன் இதழ்களில் அரும்பிய மெல்லிய புன்னகையை மறைத்துக் கொண்டு, “ஆமாம்மா… அவ பேரு முல்லை. டவுன்ல இருந்து புதுசா வந்திருக்கா. நம்ம ஊரு ஸ்கூல்ல படிக்குற முத்துப்பயலை கதிரேசனோட ஆளுங்க ரெண்டு பேரு எஸ்டேட் வேலைக்கு வலுக்கட்டாயமா இழுக்கப் பார்த்திருக்கானுங்க. அந்தப் பொண்ணு எதற்கும் பயப்படாம நேருக்கு நேரா நின்னு தட்டிக் கேட்டிருக்காம்மா…” என்று அங்கே நடந்ததை எல்லாம் விவரித்து முடித்தான். கடைசியாக, “அந்தப் பொண்ணுக்கு ரொம்ப தைரியம்மா!” என்று வியந்தபடியே தட்டில் கை கழுவினான்.

குணவதி தன் மகனின் முகத்தில் தெரிந்த புது மாற்றத்தைக் கவனித்து, “உன்னை எதிர்த்துப் பேசிய பொண்ணை நீ இவ்வளவு தூரம் பாராட்டுறது எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்குப்பா. அந்தப் பிள்ளை நல்லபடியா நம்ம ஊர் பிள்ளைகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக் குடுத்தாச் சரிதான்,” என்று கூறி தட்டை எடுத்துக்கொண்டு சென்றார். ஆனால், அந்தப் பிள்ளையின் பேரைக் கேட்டதும் ஏனோ பழைய நினைவுகள் சில அவரது மனதில் நிழலாடிச் சென்றன.

செந்தூரன் தன் அறைக்குச் சென்று மெத்தையில் படுத்தான். அவனுக்கு முல்லையின் முகம் மட்டுமே சிரித்தபடி அவன் முன்னே வந்து நிழலாடியது. ‘என்னை உன் கோபப் பார்வையாலேயே சாய்ச்சுட்டியேடி…’ என்று அவளையே நினைத்தபடியே தன்  கண்களை மூடினான்.

அடுத்த நாள் வகுப்பறையில் முல்லை பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தாலும், அவளது மேசை மீது ஒரு பித்தளைச் செம்பில் வைக்கப்பட்டிருந்த அவன் கொடுத்த இருவாச்சிப் பூக்கள் வகுப்பறை முழுவதற்கும் நறுமணத்தை வீசிக் கொண்டிருந்தது. பிள்ளைகளுக்குப் போர்டில் கணக்குப் பாடத்தை எழுதிப் போட்டுவிட்டு, அவர்களை எழுதச் சொன்னாள். ஆனால் அவளது கண்களோ கரும்பலகையைப் பார்ப்பதை விட, அடிக்கடி அந்த இருவாச்சிப் பூக்களைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

“நீங்க சின்னையானு கூப்பிடும்போது ரொம்ப அழகா இருக்கு முல்லை டீச்சர்…” என்று செந்தூரன் சொன்ன அந்த வசீகரக் குரல் அவளது காதுகளில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அவள் தனக்குள் அரும்பிய அந்த மெல்லிய புன்னகையோடு பிள்ளைகளைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த போது, பள்ளி வாசலில் ஒரு கறுப்பு நிற ஸ்கார்பியோ கார் வந்து நின்றது. காரின் கதவைத் திறந்து கொண்டு, பளபளக்கும் பட்டுச் சட்டையும், கழுத்தில் பெரிய தங்கச் சங்கிலியுமாக இறங்கினான் கதிரேசன். அவனது வக்கிரப் பார்வையும், திமிரான தோரணையும் பள்ளி வளாகத்திற்குள் ஒரு பதற்றமான சூழலை உருவாக்கியது. அவனுக்குப் பின்னால் பாண்டியும் இன்னும் இரண்டு ஆட்களும் கைகளைக் கட்டியபடி நடந்து வந்தனர்.

நேராகத் தலைமை ஆசிரியர் சுந்தரத்தின் அறைக்குள் நுழைந்தான் கதிரேசன். நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த சுந்தரம், கதிரேசனைக் கண்டதும் பதற்றத்துடன் எழுந்து நின்றார். “வாங்க… கதிர் தம்பி! என்ன இந்தப்பக்கம்? விசேஷம் எதுவும்…” என்று இழுத்தார்.

கதிரேசன் அங்கிருந்த நாற்காலியில் காலின் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்தபடி, “பெரிய விசேஷம் எதுவும் இல்லை சுந்தரம். நம்ம எஸ்டேட் தொழிலாளியோட பையன் முத்து இந்த ஸ்கூல்ல தான் படிக்கிறானாமே? அவன் அப்பன் வாங்கின கடனைத் தீர்க்காம அவன் பாட்டுக்கு இங்க வந்து சொகுசா படிக்கிறது எனக்குப் பிடிக்கல. அவனை இப்போவே என் ஆளுக கூட அனுப்பனும்,” என்றான் அதிகாரக் குரலில்.

தலைமை ஆசிரியரோ, “தம்பி… முத்து சின்னப் பையன். தயவுசெஞ்சு அவனைப் படிக்க விட்டுடுங்க…” என்று கெஞ்சினார்.

“சார், என்ன இவங்ககிட்ட போய் கெஞ்சிக்கிட்டு இருக்கீங்க? நான் தான் முத்துவை அனுப்ப முடியாதுன்னு நேத்தே சொல்லிட்டேனே!” என்ற ஆவேசமான குரல் கதவோரத்திலிருந்து கேட்டது.

கதிரேசன் சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தான். அங்கே முல்லை கையில் புத்தகங்களோடு, தன் பெரிய கண்களில் துணிச்சலை ஏந்தி நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்.

முல்லையை முதல்முறையாக நேரில் பார்த்த கதிரேசனின் கண்கள் காமத்தால் மின்னின. பாண்டி சொன்னதை விட இவள் பேரழகியாக இருக்கிறாள், ஆனால் அதே சமயம் துணிச்சல்காரியாகவும் இருப்பது அவனது வன்மத்தை இன்னும் தூண்டியது. செந்தூரன் இவளை ஏன் தன் காவலில் வைத்திருக்கிறான் என்பதற்கான காரணம் அவனுக்கு ஓரளவுக்குப் புரிந்துவிட்டது.

கதிரேசன் நாற்காலியிலிருந்து மெல்ல எழுந்து, முல்லையின் அருகே வந்து அவளது முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தான். “ஓ!… பாண்டி சொன்ன அந்தப் புது டீச்சர் நீதானா? நேத்து என் ஆளுகளையே மிரட்டி விரட்டியடிச்சதா கேள்விப்பட்டேன். டவுன்ல இருந்து வந்த உனக்கு இந்த ஊர் விபரம் தெரியாது போல. இந்த வட்டாரத்துல நான் வச்சதுதான் சட்டம். முத்துவை நான் கூட்டிட்டுத்தான் போவேன், உன்னால என்ன பண்ண முடியும்? செந்தூரன் ஏதோ பெரிய கொம்பன் போல என் ஆளு பாண்டியை மிரட்டி விரட்டுனானாமே… அவனை இப்போ என் கண்ணு முன்னால வரச்சொல்லு பார்ப்போம்!” என்று வஞ்சகப் புன்னகையுடன் அவளது முகத்திற்கு அருகே வந்து கேட்டான்.

முல்லை பின்வாங்கவில்லை. அவனது காமப் பார்வையின் ஆபத்தைப் புரிந்து கொண்டவள், தன் குரலை இன்னும் உயர்த்தி, “உங்களால் என்னை ஒண்ணும் பண்ண முடியாதுங்க! முத்து என் வகுப்பு மாணவன். பள்ளி நேரத்தில் ஒரு குழந்தையை மிரட்டி இழுத்துட்டுப் போறது எவ்வளவு பெரிய குற்றம் தெரியுமா? நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருந்தாலும், எங்க பள்ளி குழந்தையைத் தொட்டால் இப்போதே நான் மாவட்டக் கல்வி அதிகாரிக்கும், போலீஸுக்கும் தகவல் கொடுப்பேன்!” என்று தன் மொபைலை எடுத்துக் காட்டினாள்.

கதிரேசன் உரக்கச் சிரித்தான். “போலீஸா? அவனுங்களே என் கைக்குள்ளதான் இருக்காங்க. சரி… உன் துணிச்சல் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு முல்லை. ஆனா, இந்த விளையாட்டு உனக்கு ஆபத்துல முடியும்,” என்று எச்சரிக்கும் விதமாகக் கூறிவிட்டு, தன் ஆட்களைப் பார்த்து, “பாண்டி, வண்டியை எடுங்கடா. இன்னைக்கு இவளோட தைரியத்தைப் பார்த்துட்டு முத்துவை விட்டுட்டுப் போறேன். ஆனா… அடுத்த முறை இதே போல நடந்துக்கிட்டா நான் யாருன்னு காட்ட வேண்டியிருக்கும்!” என்று முல்லையை ஒரு வக்கிரப் பார்வையோடு பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

அவன் கார் ஏறிச் சென்றதும், முல்லையின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. ‘இவன் பார்வையில் எவ்வளவு வக்கிரம்… எவ்வளவு திமிர்! நினைத்த மாத்திரத்தில் ஒரு குழந்தையை இப்படி மிரட்டுகிறானே… இவன் பார்வையே சரியில்லையே. அப்பா ஒருவேளை இவனை நினைத்துத்தான் இந்த ஊர் ஆபத்தானது என்று சொன்னாரோ?’ என்று நினைத்துத் தவித்தாள்.

“முல்லை இவனுங்க கூட வம்பு ஏதும் இழுக்காதேமா” என்று மெதுவாக சொன்னார் சுந்தரம்.

“நாம ஏன் சார் இவனுகளுக்கு பயப்படணும்.” என்று வீர நாச்சியாக நின்றாள்.

இவங்க எல்லாம் பெரிய இடம் முல்லை நாம தான் சரி சரினு போகணும் இல்லனா நம்மளை என்ன வேணா பண்ணுவாங்க நீ எச்சரிக்கையா இருக்கனும் என்றார்.

“சரிங்க சார் நான் பார்த்து இருக்கேன்.” என்று சொன்னவள் வகுப்புக்கு சென்றாள்.

மாலை பள்ளி முடிந்து, முல்லை மலையடிவாரப் பாதையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தாள். கதிரேசனின் அந்த வக்கிரப் பார்வை அவளது மனதில் ஒரு பயத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

தோட்டத்துச் சாலையின் வளைவில் அவள் திரும்பிய போது, திடீரென்று ரத்தினமும், பாண்டியும் ஒரு மரத்தடியில் நின்று ரகசியமாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். முல்லை சட்டென்று ஒரு தென்னை மரத்தின் பின்னால் மறைந்து நின்று அவர்கள் பேசுவதைக் கவனித்தாள்.

“டேய் பாண்டி! கதிர் முதலாளிகிட்ட விபரம் சொன்னியா? அந்தப் புது டீச்சரோட பின்னணியை முழுசா விசாரிச்சிட்டீங்களா?” என்று ரத்தினம் கேட்டான்.

பாண்டி தன் தலையைச் சொறிந்து கொண்டு, “விசாரிச்சுட்டேன் ரத்தினம் அண்ணே. அந்தப் பொண்ணு பேரு முல்லை. தேனியில இருந்து வந்திருக்கா. அவளோட அப்பன் பேரு மருதப்பனாம். ஆனா, கதிர் முதலாளிக்கு இந்த மருதப்பன் யாருன்னு தெரியல. ஆனா, செந்தூரன் தம்பி அந்தப் பொண்ணுக்குத் தெரியாமலேயே அவளை தன் ஆளுங்களை வச்சுக் காவல் காத்து பாதுகாத்து வர்றான். செந்தூரனை அடிக்க இதுதான் நமக்குச் சரியான பலவீனம்னு முதலாளி சொல்லியிருக்காரு!” என்றான் விபரமாக.

இதை மறைந்திருந்து கேட்ட முல்லையின் தலையில் இடி விழுந்தது போல் இருந்தது!

‘என்னது… செந்தூரன் எனக்குத் தெரியாமலேயே என்னை அவனது ஆளுங்களை வச்சுக் காவல் காத்து வருகிறானா? அப்படியென்றால், நேற்றிலிருந்து எனக்குப் பாதுகாப்பு தருவது போல நடித்து, நான் யாருன்னு நோட்டமிடுகிறானா? என்னை ஏதோ ஒரு பெரிய சதியில் மாட்டி வைக்கத்தான் இப்படி நல்லவன் போல நடிக்கிறானா?’ என்று அவளது மனம் தவறாகப் புரிந்து கொண்டது.

அவளுக்குள் இருந்த குற்ற உணர்ச்சி எல்லாம் மறைந்து, இப்போது செந்தூரனின் மீது கோபமும், தன் தந்தையின் எச்சரிக்கை எவ்வளவு உண்மை என்ற மாபெரும் அதிர்ச்சியும் அவளுக்குள் தலைதூக்கியது. ‘ஐயோ!… நான் இவனைப் போய் நல்லவன், நியாயக்காரன் என்று நினைத்து மன்னிப்பெல்லாம் கேட்டேனே! இவன் என் பின்னால் ஆட்களை வைத்துக் கண்காணிக்கும் கொடூரமானவனா?’ என்று மனதுக்குள் மருகினாள்.

அரசமரத்து வளைவுப் பாதை. செந்தூரன் தன் புல்லட்டில் எஸ்டேட் கணக்குகளை முடித்துவிட்டு தனியாகத் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான். முல்லையின் அந்த வெட்கப் புன்னகையும், இருவாச்சிப் பூக்களை அவள் ஏற்றுக் கொண்ட நயமும் அவனது நெஞ்சுக்குள் கவிதையாக ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

தூரத்திலேயே முல்லை வேகமாக,  நடந்து வருவதைக் கண்டவன், முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையோடு வண்டியை அவளுக்கு நேராக நிறுத்தினான்.

“என்ன டீச்சர்… இன்னைக்கு முகம் ரொம்ப சிவந்திருக்கு? ஸ்கூல்ல எதுவும் பிரச்சனையா?  முனியாண்டி வீடு சௌகரியமா இருக்கா…” என்று கனிவோடு கேட்க முற்பட்டான்.

ஆனால் முல்லை இம்முறை அவனது முகத்தைக் கூடப் பார்க்க விரும்பவில்லை. அவளது கண்கள் கோபத்தால்  நிறைந்திருந்தன.

அவள் கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, “நிறுத்துங்க சின்னையா! உங்க நடிப்பை இதோட நிறுத்திக்கோங்க!” என்று கத்தினாள்.

செந்தூரன் அதிர்ச்சியடைந்தான். புல்லட்டை ஆஃப் செய்துவிட்டு, “என்ன டீச்சர் சொல்றீங்க? நான் என்ன நடிச்சேன்?” என்று பதற்றமாகக் கேட்டான்.

“பின்னாடி ஆளுங்களை வச்சு என்னை நோட்டமிடுறது… எனக்குத் தெரியாமலேயே எனக்குக் காவல் வைக்கிறது… இதெல்லாம் எதுக்காக சின்னையா? நேத்து ஸ்கூல் வாசல்ல ஏதோ முத்துவை காப்பாத்துற மாதிரி நடிச்சு, என் முன்னாடி நல்லவன் வேஷம் போட்டு, இன்னைக்கு என் பின்னணியை விசாரிக்கிறதுக்கு ஆள் வச்சிருக்கீங்க! உங்க அரண்மனைத் திமிரையும், கொடூரமான புத்தியையும் என்கிட்ட காட்டாதீங்க. என் பின்னால இன்னொரு முறை உங்க ஆளுங்க வந்தாங்க… அப்புறம் நடக்குறதே வேற!” என்று கதிரேசனின் ஆட்கள் பேசியதைத் தவறாக புரிந்து செந்தூரன் மீது பழி சுமத்தி, வார்த்தைகளை அக்னியாகக் கொட்டினாள்.

செந்தூரன் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான். தன் உயிர்க்கும் மேலாக அவளது பாதுகாப்பிற்காகத் தன் ஆட்களைத் தூரத்திலிருந்து கவனிக்கச் சொன்னது உண்மைதான், ஆனால் அவளது பின்னணியை விசாரிக்கவோ, அவளுக்குத் துரோகம் செய்யவோ அவன் நினைக்கவில்லை. கதிரேசனின் சதித் திட்டம் அவனுக்குத் தெரியாததால், முல்லை ஏன் தன் மீது இவ்வளவு பெரிய பழியைப் போடுகிறாள் என்று அவனது இதயம் வேதனையில் துடித்தது.

“முல்லை… நீங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க. நான்…” என்று அவன் பேச முயன்றான்.

“என்னைப் பேரு சொல்லிக் கூப்பிடாதீங்க! உங்க நிழல் கூட என் மேலப் படக்கூடாது!” என்று ஆத்திரத்துடன் சொல்லிவிட்டு, தன் சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, அங்கிருந்து வேக நடையிட்டாள் முல்லை.

செந்தூரன் புல்லட்டின் கைப்பிடியை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி, வேதனையோடு அவள் செல்வதை  பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். யார் முல்லையின் மனதில்  நஞ்சை விதைத்தது? அவளைப் பற்றி விசாரிக்கும் ஆளு யார்?’ என்று எண்ணும்போது அவனது மனதில் கதிரேசனின் முகம் வந்து போனது.