பூ  – 19

செந்தூரனின் கார் பள்ளியின் வாசலில் வந்து நின்றபோது, முல்லையின் நெஞ்சுக்குள்  இனிய பரவசம் பிறந்தது.

காரிலிருந்து இறங்க கதவைத் திறக்கப் போனவளின் கையை பிடித்து இழுத்த செந்தூரன், அவளது கன்னத்தில் சட்டென்று ஒரு முத்தம் பதித்தான்.

“சின்னையா…!” என்று அவனை செல்லமாக முறைத்தாள் முல்லை.

“என்னடி முறைக்குற?” என்று குறும்பாகக் கேட்டவன், இன்னொரு கன்னத்திலும் முத்தமிட்டு அவளை சிவக்க வைத்தான்.

“இதோட காலையிலிருந்து பத்து முத்தம் கொடுத்துட்டீங்க!” என்று உதட்டைச் சுழித்தாள்.

“என்ன பண்றது? உன்னைப் பார்த்தா முத்தம் கொடுத்துட்டே இருக்கணும்னு தோணுதுடி…” என்று கண்ணடித்தவன், மீண்டும் அவளை நெருங்கினான்.

“போங்க சின்னையா… எனக்கு நேரமாச்சு!” என்று வெட்கத்தோடு அவனை விட்டு விலகிய முல்லை, காரிலிருந்து இறங்கி நின்றாள்.

“சாயங்காலம் நானே வந்து உன்னைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்…” என்று செந்தூரன் காதலோடு கூறினான்.

அவனுக்குப் புன்னகையுடன் கையசைத்து விடை கொடுத்த முல்லை, பள்ளி வளாகத்திற்குள் அடியெடுத்து வைத்தாள்.

புதுப்பெண்ணுக்கே உரிய நாணத்தோடும், கழுத்தில் மஞ்சள் தாலி மின்னவும், நெற்றி நிறைய குங்குமத்தோடும், கையில் புத்தகங்களை ஏந்தியபடி நடந்து வந்த முல்லையைப் பார்த்ததும், அங்கிருந்த ஆசிரியர்களின் முகங்களில் மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது.

முதலில் அவளை நோக்கி வந்தார் மங்களம் ஆசிரியர்.

“முல்லை! இப்போ கால் வலி எல்லாம் சரியாயிடுச்சா? உன்னை சுத்திச் சுத்தி வந்து நம்ம செந்தூரன் ஐயா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாருன்னு கேள்விப்பட்டதும் ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்துச்சு. நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்பவும் சந்தோஷமா இருக்கணும்!” என்று சொல்லி அன்போடு அணைத்துக் கொண்டார்.

மற்ற ஆசிரியர்களும், “வாழ்த்துகள் முல்லை! தேவதை மாதிரி இருக்கீங்க! உங்க கல்யாண விஷயம் கேட்டு ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டோம்.” என்று வாழ்த்தி, பூங்கொத்து கொடுத்து தங்களது அன்பை வெளிப்படுத்தினர்.

அப்போது, “டீச்சர்…!” என்று ஒரு பரிச்சயமான குரல் கேட்டது.

திரும்பிப் பார்த்த முல்லையின் முகம் மலர்ந்தது. அங்கே முத்து தன்   கைகளில் தோட்டத்தில் பறித்த வண்ண வண்ணக் காட்டுப் பூக்கள் இருந்தன. அந்தப் பூக்களை நீட்டியவன், “டீச்சர்… நீங்க நல்லா இருக்கணும் டீச்சர்…” என்று குழந்தை மனதோடு கூறினான்.

முல்லை புன்னகையுடன் அவனது தலையை வருடி, “ரொம்ப நன்றிடா முத்து. நீங்களெல்லாம் நல்லா படிக்கணும். அதுதான் எனக்கு வேணும்…” என்று சொல்லி, பூக்களை ஆசையோடு வாங்கிக் கொண்டாள்.

அதன்பிறகு தலைமையாசிரியர் சுந்தரத்தின் அறைக்குள் சென்றாள்.

“வாங்க முல்லை டீச்சர்! நல்லா இருக்கீங்களாம்மா? காயம் எல்லாம் ஆறி, இப்போ புதுப்பொண்ணா ஸ்கூலுக்கு வந்திருக்குறதைப் பார்க்கவே ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. நூறு வருஷம் தீர்க்க சுமங்கலியா சந்தோஷமா வாழணும்!” என்று மனதார வாழ்த்தினார்.

“ரொம்ப நன்றி சார்…” என்றாள் முல்லை.

வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்திட்டவள், “சரி சார்… நான் கிளாஸுக்குப் போறேன்,” என்றாள்.

“சரிம்மா. இன்னைக்கு மதியம் லஞ்ச் பிரேக்குக்குப் பிறகு ஸ்டாஃப் மீட்டிங் இருக்கு. நம்ம பள்ளியோட மேம்பாட்டைப் பற்றி பேசணும். நீங்களும் கண்டிப்பா கலந்துக்கணும்,” என்றார் சுந்தரம்.

“கண்டிப்பா சார்,” என்று கூறிவிட்டு தன் வகுப்பறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

அவள் வகுப்பறையை நோக்கி நடந்து செல்ல, பல நாட்களுக்குப் பிறகு தங்கள் ஆசிரியையைப் பார்த்த மாணவர்கள் உற்சாகமாக எழுந்து நின்றனர்.

“குட் மார்னிங் டீச்சர்!” என்று ஒரே குரலில் வாழ்த்தினர்.

அவர்களது அன்பான வரவேற்பில் முல்லையின் மனம் நிறைந்தது.

மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் பிறகு ஆசிரியர்கள் கூட்டம் நடைபெற்றது.

அனைவரும் அமர்ந்ததும், தலைமையாசிரியர் சுந்தரம் எழுந்து நின்றார்.

“நம்ம பள்ளியில இன்னும் நிறைய அடிப்படை வசதிகள் தேவைப்படுது. அதுக்காக அரசாங்கத்துக்குப் பல முறை மனு அனுப்பியிருக்கோம். ஆனா இன்னும் நிதி வரல. நம்ம பசங்களுக்கு நல்ல கல்விச் சூழல் உருவாக்கணும்னு ஆசை இருக்கு. ஆனா வசதி இல்லாம கஷ்டப்படுறோம்,” என்றார் வருத்தத்தோடு.

அப்போது முல்லை எழுந்து நின்றாள்.

“சார்… நான் ஒரு யோசனை சொல்லட்டுமா?”

“சொல்லும்மா முல்லை,” என்றார்.

“நாம அரசாங்க நிதிக்காகக் காத்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்ல சார். நம்ம பசங்களோட படிப்பு தான் முக்கியம். பள்ளிக்குத் தேவையான கம்ப்யூட்டர், ப்ரொஜெக்டர், டேபிள், சேர்… என்னென்ன தேவையோ அதையெல்லாம் என் வீட்டுக்காரர்கிட்ட பேசுறேன். அவரால முடிஞ்ச உதவியை கண்டிப்பா செய்வாரு சார்” என்றாள் உறுதியுடன்.

முல்லையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சுந்தரம் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார்.

“அதைப் பற்றி எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லம்மா. தம்பி செந்தூரன் ஏற்கனவே நம்ம பள்ளிக்கூடத்துக்கு நிறைய உதவிகள் பண்ணியிருக்காரு. பள்ளி சுவர் பழுது பார்க்குறதிலிருந்து, விளையாட்டு போட்டிக்குப் பரிசு வாங்கிக் கொடுப்பது வரைக்கும், நாம கேட்குறதுக்கு முன்னாடியே பல உதவிகள் செய்திருக்காரு.”

“அவரைப் போல ஊருக்காக யோசிக்கிற இளைஞர்கள் ரொம்பக் குறைவு. நீ அவர்கிட்ட பேசுனா, கண்டிப்பா இதையும் மனசார செய்வாருன்னு எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு,” என்றார்.

அங்கிருந்த ஆசிரியர்களும் சம்மதமாகத் தலையசைத்தனர். முல்லையின் மனம் பெருமிதத்தில் நிறைந்தது.

“தேங்க்ஸ் சார்… இன்னைக்கே அவர்கிட்ட பேசுறேன்,” என்றாள் புன்னகையுடன்.

அதே நேரம்… பள்ளி வளாகத்திற்கு வெளியே, மர நிழலில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த காருக்குள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான் கதிரேசன்.

பள்ளிக்குள் முல்லைக்கு கிடைத்த வரவேற்பையும், ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் அவளைச் சூழ்ந்து அன்போடு பேசிக் கொண்டிருப்பதையும் பார்த்த கதிரேசன், ஸ்டீயரிங்கை இறுகப் பற்றினான்.

“பெரியசாமி… உன் நிம்மதியை அழிக்கிற ஆயுதம் உன் மருமகள் முல்லை தான்…” என்று விஷமாய் சிரித்தவன், உடனே தன் அலைபேசியை எடுத்தான்.

பெரியசாமியின் பண்ணையில் வேலை பார்க்கும் விசுவாசமான ஆளுக்கு அழைத்தவன்,

“டேய்… நான் சொல்ற விஷயம் உடனே பெரியசாமி ஐயா காதுக்குப் போகணும். ஒரு வார்த்தைகூட மாறக் கூடாது…” என்றான் கரகரத்த குரலில்.

“பெரியசாமி, நம்ம  ஊரு பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகக்கூடாதுன்னு சொன்ன முல்லைக்கு, இன்னைக்கு கழுத்துல தாலியோட புதுப் பொண்ணா ஸ்கூலுக்குள் நுழைஞ்சிருக்கா. ஆசிரியர்களும், மாணவர்களும், ஊர்க்காரங்களும் அவளை வாழ்த்தி கொண்டாடுறாங்கன்னு… அந்த அரண்மனைக்கார தலைவர் பெரியசாமி கேக்குற மாதிரி சொல்லு. மீதியெல்லாம்… அவர் பார்த்துப்பாரு.. எரியுற நெருப்புல எண்ணெயை ஊத்திட்டேன்… இனிமே வேடிக்கை மட்டும் பார்க்க வேண்டியது தான்!” என்று கெக்கலித்து சிரித்தபடி அழைப்பைத் துண்டித்தான். …”

பெரியசாமியின் பண்ணையில்… பண்ணையாள் அவசரமாக பெரியசாமி  இருக்கும் இடத்திற்கு சென்று…

“ஐயா… ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்…” என்றான் தயக்கத்தோடு.

“என்ன?” என்று பெரியசாமி நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

“முல்லை டீச்சர்… இன்னைக்கு மறுபடியும் ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டாங்க ஐயா.  ஸ்கூல்ல இருக்குற டீச்சருங்க, பசங்க எல்லாரும் அவங்களை வாழ்த்தி வரவேற்றாங்க. ஊருக்குள்ளயும் அதைத்தான் பேசிக்கிட்டு இருக்காங்க…” என்றான்.

அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் பெரியசாமியின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.

“என்ன…? நான் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகக்கூடாதுன்னு சொன்னதையும் மீறி அந்தப் பொண்ணு மறுபடியும் ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்காளா?” என்று பற்களைக் கடித்தவர், அருகிலிருந்த நாற்காலியை ஆத்திரமாக ஓங்கி உதைத்தார்.

“இனிமே ஒரு நாள்கூட அந்த ஸ்கூலுக்குப் போக முடியாத மாதிரி நான் பண்ணுறேன்.”

“அப்படி என்னால பண்ண முடியலன்னா… என் பேரு பெரியசாமி இல்லை!” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினார்.

அவரது கண்களில் பழிவாங்கும் நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

முல்லையைப் பள்ளியில் பத்திரமாக இறக்கிவிட்டு, அவள் புன்னகையோடு பள்ளிக்குள் செல்வதைக் கண்ட பின்னரே செந்தூரனின் காரின் ஸ்டீயரிங் திரும்பியது. அவளது லட்சியக் கனவுகள் நனவாகத் தொடங்கும் இந்த நேரத்தில், அவளுக்கு எந்தத் தடையும் வரக்கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான்.

காரை ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக இருந்த தங்களது தென்னந்தோப்பு பண்ணையின் வாசலில் நிறுத்தினான். வண்டியை விட்டு இறங்கியவன், நேராகப் பண்ணைக்குள் சென்றான். தென்னை மரங்களுக்கு வாய்க்கால் வழியே தண்ணீர் பாய்வதையும், ஆட்கள் தேங்காய் உரித்துக் குவித்து வைப்பதையும் பார்வையிட்டான்.

“என்னப்பா பொன்னையா… தண்ணி எல்லா மரத்துக்கும் ஒழுங்காப் பாயுதா? தேங்காய் உரிச்சதுல எத்தனை டன் கணக்கு வருது?” என்று விசாரித்தான்.

“எல்லாம் சரியா நடக்குதுங்க சின்னையா… இன்னைக்குச் சாயங்காலத்துக்குள்ள வண்டியில ஏத்திடலாம்,” என்றார் பொன்னையா.

வேலைகளைப் பார்வையிட்டுவிட்டு, பண்ணை வீட்டின் வாசலில் இருந்த நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தான் செந்தூரன்.

குளிர்ந்த தென்றல் காற்று வீசியது. ஆனால் அவனது மனமோ முழுவதும் முல்லையின் நினைவுகளிலேயே மூழ்கியிருந்தது.

பண்ணை வாசலில் பெரியசாமியின் பழைய அம்பாசிடர் கார் வந்து சத்தமாக பிரேக் அடித்து நின்றது.

காரிலிருந்து விறுவிறுவென இறங்கிய பெரியசாமியின் முகம் கோபத்தில் கொதித்தது. நெற்றி நரம்புகள் புடைக்க, பற்களைக் கடித்தபடி நேராக மகனை நோக்கி வந்தார்.

அவரது தோற்றத்தையே பார்த்து பண்ணையில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆட்கள் அனைவரும் அமைதியாக ஒதுங்கி நின்றனர்.

செந்தூரன் மட்டும் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமல் எழுந்து நின்றான்.

“என்னப்பா… இந்த நேரத்துல பண்ணைப் பக்கம்?” என்று அமைதியாகக் கேட்டான்.

“செந்தூரா…!” என்று இடி முழக்கம் போலக் கர்ஜித்தார் பெரியசாமி.

அவரது குரல் கேட்டதும் சுற்றியிருந்தவர்கள் தங்களது வேலையை நிறுத்தி திரும்பிப் பார்த்தனர்.

“எதுக்கு இப்போ இவ்வளவு சத்தமா கத்துறீங்க?” என்று நிதானமாகக் கேட்டான் செந்தூரன்.

“நான் என்ன சொன்னேன்? அந்த மருதப்பனோட பொண்ணு இந்த ஊரு பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போகக் கூடாதுன்னு சொன்னேனா இல்லையா? என் பேச்சை மீறி இன்னைக்கு ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கா. ஊரே அவளை வாழ்த்தி கொண்டாடுதாம்!” என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினார் பெரியசாமி.

செந்தூரன் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவரை நேராகப் பார்த்தான்.

“ஆமாப்பா… நான் தான் அவளைக் கூட்டிட்டுப் போயி ஸ்கூல்ல விட்டேன். அவ படிச்ச படிப்புக்கு அவ டீச்சர் வேலைக்குத் தான் போவா. அதுல என்ன தப்பு? உங்க மருமக இந்த ஊரு பிள்ளைகளுக்குப் படிப்பு சொல்லிக் கொடுக்கிறதுல நீங்க பெருமைப்படணும். அதை விட்டுட்டு வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்கிறீங்க!” என்றான் குரலில் அழுத்தத்தோடு.

“தப்பா…? அவ அந்த மருதப்பனோட வாரிசுடா! என் பேச்சை மீறி இந்த ஊர்ல தல நிமிர்ந்து நடக்கிறாளே… அதுதான் என் கௌரவத்துக்கு இழுக்கு! வீரமலைப்பட்டி அரண்மனைக்கார பெரியசாமி சொன்னத மீறி அவ எப்படி ஸ்கூலுக்குப் போகலாம்?”

தந்தை கூறிய  வார்த்தைகள் செந்தூரனின் முகத்தை இறுக்கமாக்கின.

“கௌரவம்… கௌரவம்னு சொல்லி ஒரு பொண்ணோட முன்னேற்றத்தை அழிக்காதீங்கப்பா. இருபது வருஷத்துக்கு முன்னாடி மரகதம் அத்தையோட உயிரை எடுத்தது போதாதா? இப்போ அவங்களோட பொண்ணோட கனவையும் சிதைக்கப் பார்க்குறீங்களா?” என்றான் அழுத்தமான குரலில்.

“என்னடா…? உன் அப்பனையே எதிர்த்துப் பேசுறியா? இந்த ஊர்ல இருக்கிற எல்லாரும் நான் சொல்றதை கேட்கணும். நான் சொன்னா அதுக்கு ஆயிரம் காரணம் இருக்கும். நேத்து வந்த ஒரு சிறுக்கிக்காக உன்னைப் பெத்த அப்பன்கிட்டயே சண்டைக்கு வர்றியா?” என்று விரலை நீட்டி மிரட்டினார்.

செந்தூரனின் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தன.

“வார்த்தையை அளந்து பேசுங்கப்பா… முல்லை யாரோ இல்லை… என் பொண்டாட்டி. இன்னொரு தடவை அவளை மரியாதை குறைவா  பேசினீங்கன்னா… அப்பான்னு கூட நான் பார்க்க மாட்டேன்.” அவன் குரலில் இருந்த உறுதியும் அழுத்தமும் அங்கிருந்த பண்ணையாட்களையே நடுங்க வைத்தது.

“முல்லை இப்போ உங்க மருமக மட்டும் இல்ல… என் உயிர். அவளோட படிப்புக்கும், லட்சியத்துக்கும் நான் எப்போதும் துணையா நிற்பேன். அவளுக்கு யாராலும் ஒரு சின்ன பிரச்சனை கூட வர விடமாட்டேன்.”

பெரியசாமியோ   “அப்போ என் பேச்சை மீறி அவ ஸ்கூலுக்குப் போவாளா? சரிடா… இனிமே அவ எப்படி நிம்மதியா அந்த ஸ்கூல்ல பாடம் நடத்துறான்னு நானும் பார்க்குறேன். பெரியசாமி நினைச்சா அந்தப் பள்ளிக்கூடத்தையே மூட வைக்க முடியும்!” ஏளனமாகச் சிரித்தார்.

செந்தூரன் ஒரு அடி முன்னே வந்து நின்றான். “முல்லைக்கு ஸ்கூல்ல ஒரு சின்ன பிரச்சனை வந்தாலும்… அதை ஆரம்பிச்சது நீங்களாத் தான் இருப்பீங்கன்னு நான் நம்புவேன்.

அந்த நிமிஷத்துல இருந்து… நீங்க என் அப்பான்னு கூட நான் பார்க்க மாட்டேன்!” என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி நின்றான்.

இருவரின் பார்வைகளும் நேருக்கு நேர் மோதின. பண்ணைத் தோப்பில் வீசிய தென்றல் கூட ஒரு கணம் நின்று வேடிக்கை பார்த்தது போலிருந்தது.

அன்றைய அந்த மோதல்… அப்பாவுக்கும் மகனுக்கும் இடையே இருந்த விரிசலை இன்னும் ஆழமாக்கிய முதல் போர்க்களமாக மாறியது.

கோபத்தில் கொதித்துக் கொண்டிருந்த பெரியசாமி, மகனிடம் பேசி ஜெயிக்க முடியாது என்று ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் தன் காரில் ஏறி, புழுதியைக் கிளப்பியபடி பண்ணையை விட்டு வெளியேறினார்.

அவர் சென்ற திசையையே சில நொடிகள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த செந்தூரன், ஆழமாக ஒரு பெருமூச்சை விட்டான். தந்தையுடனான நடந்த  மோதல் அவன் மனதை கனக்கச் செய்திருந்தாலும், அதை வெளிக்காட்டாமல் மீண்டும் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்தினான்.

மாலை நேரம்…  முல்லையை அழைத்துச் செல்ல செந்தூரனின் பள்ளிக்கு சென்றான்…

கணவனின் காரைக் கண்டதுமே, முகம் முழுவதும் மலர்ச்சியுடன் வெளியே வந்த முல்லை, கையில் இருந்த புத்தகங்களை அணைத்தபடி காரில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

“சின்னையா… இன்னைக்கு ஸ்கூல்ல ஒரு முக்கியமான விஷயம் நடந்துச்சு. உங்ககிட்ட அதைப் பத்திப் பேசணும்…” என்று உற்சாகமாக ஆரம்பித்தாள்.

செந்தூரன் அவளைப் பார்த்து மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.

ஆனால்…அந்தப் புன்னகை அவனது உதடுகளில் மட்டும் தான் இருந்தது.

அவனது கண்களோ, உள்ளுக்குள் ஏதோ பெரிய போராட்டம் நடந்து கொண்டிருப்பதை அப்பட்டமாகக் காட்டின.

அவனது முகத்தை ஒரு கணம் உற்றுப் பார்த்த முல்லை, “சின்னையா… என்னாச்சு? ஏதாவது பிரச்சனையா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள்.

அவளிடம் எதையும் மறைக்க முடியாமல், ஒரு நொடி அமைதியாக இருந்த செந்தூரன், காரை மெதுவாக இயக்கியபடியே அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான்…